ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: აბაჟური
ჟანრი: იუმორისტული
21 იანვარი, 2013


ჩემი კრიმინალური ისტორია

(ნამდვილი ამბავი)

  თავი რომ პატიოსან კაცად მომაქვს, არც მთლად მასე ყოფილა საქმე. ეს ვითომ პატიოსანი კაცი უკვე სამჯერ მიმასგავსეს დამნაშავეს და, დავიჯერო, რამე რომ არ იმალებოდეს ჩემში რეციდივისტული, ამდენჯერ მიმასგავსებდნენ? მოკლედ, მივყვეთ ქრონოლოგიურად.
  პირველი შემთხვევა ორიოდ წლის წინ მოხდა. ეს არ იყო პეტერბურგში. ეს იყო თბილისში, რუსთაველზე. იმხანად მთაწმინდაზე ვცხოვრობდი. დილით მაღლივში კოლოქვიუმი მქონდა, რომლის დაწყებამდე არც ისე დიდი დრო იყო დარჩენილი და ძალიან ვჩქარობდი ტრანსპორტამდე მიღწევას. ოპერასთან არსებული მიწისქვეშა გადასასვლელი უამრავი კილომეტრი საათში სიჩქარით ავიარე. ამის შემხედვარე ვერც ერთი ჭკუათმყოფელი ვერ გაბედავდა ჩემს შეჩერებას, მაგრამ პოლიციას ხომ უყვარს რთულ პრობლემებთან შეჭიდება? ჰოდა, გამაჩერეს. კანონიერად საეჭვო გარეგნობის პირებმა გამაჩერეს, საბუთები წარმომიდგინეს და მთხოვეს, აქვე, თაბუკაშვილზე წამოგვყევი, ეჭვმიტანილს ძალიან გავხარ, შენც მის მსგავსად ოდნავ გრძელი თმა გაქვს და ამოცნობის პროცესში მიიღე მონაწილეობაო. მე, რა სისწრაფითაც მანამდე ვმოძრაბდი, იმავე სისწრაფით ავუხსენი, რომ მეჩქარებოდა და კანონს ვერ დავეხმარებოდი, სამწუხაროდ. ღმერთი ვანო მერაბიშვილს უშველის ასეთი კარგი პოლიცილების გამოზრდისთვის და გამიგეს. ეს იყო პირველი და არა უკანასკნელი შემთხვევა, თურმე.
  რა გასაკვირია და არც მეორე შემთხვევა მომხდარა პეტერბურგში. ყველაფერი ისევ თბილისში მოხდა. ამჯერად საკმაოდ გრძელი თმა მქონდა, თითქმის ასეთივე წვერი და ე.წ. "ლენონები" მეკეთა. კანდელაკის ქუჩის ბოლოში (ვისთვის ნუცუბიძის ქუჩის დასაწყისში) ვიდექი და ტრანსპორტს ველოდებოდი, რათა ონკოლოგიურ დისპანსერში ავსულიყავი. ამ დროს ჩემს წინ მანქანა გაჩერდა და შიგ მსხდომმა პირებმა მამცნეს, უნდა შეგამოწმოთ, ნუცუბიძეზე მომხდარ ძარცვაში ეჭვმიტანილს ჰგავხართ ძალიანო. რომ მესაუბრებოდნენ, სათვალე მოვიხსენი და ჯიბეში ჩავიდე. ამან გამოიწვია ის, რომ გამჭოლი მზერით შემხედეს და მკითხეს, რა შეინახე მანდო. საბოლოოდ იმაზე შეთანხმება შევძელით, რომ ეს სათვალე იყო და არა დანა, პისტოლეტი, ქვემეხი ან რამე უარესი, დავუშვათ, საზენიტო დანადგარი. მე ავუხსენი, რომ საქმე მქონდა და შევთავაზე, იქნებ განყოფილებაში წასვლის გარეშე გაარკვიოთ, ის ვარ თუ არა-მეთქი. შედეგად გამომართვეს პირადობის მოწმობა, ერთ-ერთმა სადღაც დარეკა და იკითხა, მიხეილ მოისწრაფიშვილი რამეში ხომ არ არის შემჩნეულიო. პასუხის მოსმენის შემდეგ სახე გაუნათდა და იკითხა, აბა ერთი მაგ ჯიგარის ასაკი მითხარიო. აი, ამ კითხვაზე პასუხი ნამდვილად არ მოეწონა და დანანებით თქვა, არა, ეს 90-იანიო. პირადობის მოწმობა დამიბრუნეს, წარმატებები მისურვეს და დამემშვიდობნენ. მოკლედ, ამჯერადაც მშრალი გამოვედი.
  აი, მესამედ კი, მაგრად დავსველდი. იმის ახსნაზე აღარ დავკარგავ დროს, რომ არც ეს მომხდარა პეტერბურგში და რომ ყველაფერი ისევ თბილისში მოხდა. მამიდაშვილის თხოვნით სამსახურიდან ადრე გამოსული საბურთალოზე წავედი, რათა მისთვის რაღაც მეყიდა. დელისიდან ნუცუბიძისკენ ავდიოდი, სულ სველი ვიყავი, ტანსაცმელი სხეულზე მქონდა მიტმასნილი და დანიშნულების პუნქტამდე ათი მეტრიღა მქონდა დარჩენილი, მაგრამ ვინ მაცალა იქამდე მისვლა? ჩემს გვერდით მანქანა გაჩერდა და მასში მსხდომმა ახალგაზრდა პოლიციელებმა მიმითითეს, დაბრძანდით, ეჭვმიტანილი გვყავს და ამოცნობისთვის გვჭირდებიო. წამიყვანეს განყოფილებაში, დამსვეს და მითხრეს, სამნი უნდა დაგაყენოთ ამოცნობაზე, ასე რომ, ერთსაც მოვიყვანთ, მანამდე კი დალოდება მოგიწევსო. ეს ყველაფერი ექვსის ნახევარზე მოხდა.  რა გზა მქონდა, დავჯექი. ერთი საათის შემდეგ, როგორც იქნა, ერთი ბიჭი მოიყვანეს. გამომძიებელმა შეხედა და დაიწუნა, ამას ძალიან დიდი წვერი აქვსო. მაშინვე ვინანე, რომ მე, სულელმა, რამდენიმე დღის წინ წვერი გავიპარსე. ეს დაწუნებული წვეროსანი გაუშვეს და შედარებით ნორმალური სიგრძის წვეროსნის საძებნელად გაეშურნენ. მე ლოდინით ძალიან დავიღალე და პოლიციელების თვალიერება დავიწყე. პირველ რიგში აღმოვაჩინე, რომ მათი ოთხმოცდაათი პროცენტი ას კილოგრამზე მეტს იწონიდა. შემდეგ ჩემი ყურადღება იმან მიიქცია, რომ ერთ-ერთი პოლიციელი ამ შუშებიან-ვიტრინებიან შენობაში ჩუსტებით დადიოდა და, რაც ყველაზე საინტერესოა, მარცხენა ფეხის ცერთან წინდი ჰქონდა გახეული. მოკლედ, მალე მათი თვალიერებაც მომბეზრდა და სანამ ახალგაზრდა პოლიციელები შესაფერის კანდიდატურას ეძებდნენ, ლექსი დავწერე, რომელიც, სხვათაშორის, არავითარ კავშირში არაა ჩემს დღევანდელ ისტორიასთან. ამასობაში, ზომიერწვერიანი ბიჭიც მოიყვანეს და ამოსაცნობი ოთახისკენ წაგვასხეს. იქ შესვლისას, ერთნაირად რომ გვცმოდა, სამივეს პოლიციელის ქურთუკები ჩაგვაცვეს, რაც ჩემთვის ერთობ სასიამოვნო გახლდათ, ვინაიდან მთელი ეს ხანი ღია კართან ვიჯექი სველ სხეულზე მიკრული სველი ტანსაცმლით. ერთ-ერთი პოლიციელი ამ დროს ამოსაცნობ ოთახში იჯდა და ინტერნეტის მეშვეობით ე.წ.  "მარწყვებს" თამაშობდა. ამ დროს მოხდა ერთი საინტერესო რამ. კერძოდ, ჩემი მონაცემების ჩაწერისას, პოლიციელმა ქალბატონმა თქვა (და ჩაწერა კიდეც ოქმში), რომ მე თეთრი ვიყავი (?), თაფლისფერი თვალები (ეგ კიდევ შეიძლება) და სწორი ცხვირი მქონდა (???!!!). მოკლედ, დაგვაყენეს ვიტრინის მეორე მხარეს, შემოიყვანეს მოწმე, იმან ხელი დაადო ეჭვმიტანილს, რომელიც ოფიციალურადაც იქცა ბრალდებულად, ქურთუკები გაგვხადეს და ჩვენ გამოგვიშვეს. ქურთუკს რაც შეეხება, მართალია, მციოდა და მისი ჩაცმა ერთობ მესიამოვნა, მაგრამ, სამართლიანობა მოითხოვს, აღინიშნოს, რომ მას ერთობ უსიამოვნო სუნი (ამას სურნელს ვერ ვუწოდებ) ასდიოდა. გამოსვლისას ბრალდებულად ქცეული ეჭვმიტანილის ახლობლები შეგხვდნენ. ერთ-ერთმა მხარზე ხელი დამკრა, გაიხარე, ძმაოო, მითხრა და ეს შემთხვევა ბოლო და უკანასკნელი (ამ ორ სიტყვას შორის არსებით განსხვავებას ვერ ვხედავ) ყოფილიყოს შენთვისო, მისურვა. პასუხად გავუღიმე და ძლივს გამშრალი ისევ წვიმაში გამოვედი.
  საათს დავხედე და აღმოვაჩინე, რომ უკვე რვა გამხდარიყო. მამიდაშვილს თხოვნა ვერ შევუსრულე...

P.S. ამჯერად გაყინული, მაგრამ თავისუფალი ვარ. მესამე შემთხვევაშიც კი არ დამიჭირეს. არადა, მესამე და სამართალიო, ნათქვამია...

                                                                                                                      25.05.2012

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები

საიტის წევრს ნიკით:  გიორგი7464 ვულოცავთ დაბადების დღეს