ცა ვარდისფერი, ლურჯი, იასამნისფერი და შავია.
იადონი ამბობდა ისე ცისფერიაო.
არ ვიცი სხვაგანაც თუ ასეა. სხვა ცა არასდროს მინახავს.
ცა რომ მთავრდება (ვგულისხმობ ქვემოთ, ზემოთ სად მთავდება ვერ ვხედავ) ჩანს ხაზი. ეს ხაზი ყოველთვის ჩანს, რა ფერისაც არ უნდა იყოს ცა.
ხაზიდან იწყება მიწა.
მის ქვემოთ აღარ ვიცი რა არის. ჩვენ მასზე ვდგავართ.
"ჩვენ" მე და ფიჭვი ვართ.
ის მწვანეა. ბალახზე მუქი.
ახლა მეგობრები ვართ, მაგრამ ადრე, როცა იადონი მყავდა მშურდა ხის და არ ვიყავით მეგობრები. იადონი ამბობდა არ შეიძლება მეგობრის გშურდესო. ხეს მხოლოდ ზამთარში აცმევდნენ ტანსაცმელს. მხოლოდ თეთრს. ის თეთრი მეც შემეხო ერთხელ სახეზე, მაგრამ ვერ ჩამეცვა. (მალე გაქრა და იმას დაემსგავსა იადონს რომ მოსდოიდა ხოლმე, ცრემლი.)
აი ეს მშურდა. ახლა აღარ მშურს, რაც იადონი მოკვდა მე სულ თეთრი მაცვია. ვაჯობე ფიჭვს. ის ცას ელოდება. ახლა მას შურს ჩემი. არ ვიცი ასე თუ შეიძლება მეგობრობა, მაგრამ მაინც ვმეგობრობ ფიჭვთან. იადონი ამბობდა უმეგობრობა არ შეიძლებაო. მოკვდა და დამრჩა ფიჭვი.
ხე შორს არის და მისი ხმა არ მესმის. შეიძლება არც მესაუბრება. ალბათ იცის ლაპარაკი არ შემიძლია და ტყუილად არ იწვალებს თავს. ჰო ასე იქნება. იადონი ეტყოდა. ის ხშირად იჯდა ხოლმე ფიჭვის ხელებზე. ახლა მის ქვეშ ყრია. როცა მოკვდა ხაზის ქვემოთ დაწვეს, მერე ხაზის ზემოთ ასწიეს და მოაბნიეს. ფიჭვს ციოდა და ამიტომ გააკეთეს ეს.
მივხვდი.
იქამდე ფიჭვი გვაძლევდა ხოლმე ხელებს და ვიყავით თბილად.