ჩემი გონების უსიერ ფიქრებს,
ღამის გოდება სასმელში ახრჩობს,
და სისპეტაკე ქათქათა ფიფქებს
დაეკარგებათ, მიწაზე, ვატყობ.

ჩვენი შეხვედრა, საამურია
მაგრამ ვერ მცნობენ თვალები გიშრის,
შენ არც კი იცი, სადაური ვარ,
ახლა სად ვარ და ხვალ საით ვივლი.

ძვირფასო დღემდე, შენს ხელებს ვკოცნი,
ცრემლის სისველით გითრთოლავს ბაგე,
მიუკადრისე წილხვედრად გრძნობის
და მე კი მჭიდში, ვაზნებად ჩაგდე.

უღირსისადმი მიძღვნილ სინანულს
განსაშორებლად ვერ უღებ ალღოს
და სისპეტაკე ამ ჩემს სიყვარულს
დაეკარგება, სულ მალე, ვატყობ...