არავის სჭირდება უბრალო ნიღბების,
ყალბ ავგაროზების თილისმად ტარება,
თუ კი მე გრძნობების სიმშვიდით ვგიჟდები,
ვიღაცა ხომ არის - ამ გრძნობით მწარდება.

მერე რა, თუ ლექსით ვერ გავხდი პოეტი,
და სულით მდიდარი სტროფების მოძმე ვარ,
ხვალიდან შოპენის ეტიუდს მოვწყდები,
მოცარტის სონეტებს დავუკრავ ყოველ წამს.

ამ ფონზე, ლექსების შეთხზვასაც დავიწყებ,
ეტიუდს მოგიძღვნით, ან გრიგის ბალადებს,
და თითო ფორშლაგით, სიეშხეს შევმატებ,
ფორტეს და პიანოს მდორეს რომ არ გავდეს.

მერე რა, თუ ლექსით ვერ გავხდი პოეტი,
ვიქნები ბგერების თანმხლები სტაკატო,
და ყოველ პაუზას მივუძღვნი ტრიოლეტს,
რვა ტაეპს ბეღურას ვაჩუქებ, გავართობ.

არავის სჭირდება, უბრალო ნიღბების,
ყალბ ავგაროზების თილისმად ტარება,
ვგრძნობ პოეზიით ,ლექსებით ვგიჟდები,
თუ არ ვარ პოეტი არც რომ რამ შავდება ..