პიკანტური ღამის თავგადასავალი

რადიოპიესა


მოქმედი პირნი:

თეონა- დიასახლისი
გეგა- მისი მეუღლე.
ლუკა- მათი შვილი
რემი- მეზობელი.

  თეონა სახლს ალაგებს. ღიღინებს. ზარი კარზე.
  თეონა: ლუკა, შენ ისწავლე, მე გავაღებ!  (აღებს) ო, მობრძანდით, რემი ბიძია, მობრძანდით!
  რემი: საღამო მშვიდობისა ჩემო თეონა, როგორ ბრძანდებით?
  თეონა: ისე, რა, შეძლებისდაგვარად. თქვენ  როგორ გიკითხოთ?
  რემი: სამოცდაათს გადაშორებულის პირობაზე არა მიშავს. შენ კვლავ იმდენადვე მომხიბლველი ხარ, რამდენადაც ახალგაზრდა.
  თეონა: ო, გმადლობთ რემი ბიძია, თქვენ გალანტურობა არასოდეს გაკლდათ.
  რემი: ოო, ლუკაც აქ ყოფილა, ჩვენი წითელკანიანთა ბელადი. ბატონი გეგა შინ არ ბრძანდება?
  თეონა: არ გახლავთ, საქმეზეა გასული.
  რემი: რა საქმეზე, თუ საიდუმლო არარის?
  თეონა:  რა საქმეზე ვერ გეტყვით, ამაზე ლაპარაკი არ უყვარს.
  რემი: ჭკვიანი ქალები არასოდეს აზუსტებენ, სად დადიან ქმრები.
  თეონა: არ ვიცი, რამდენად ჭკვიანად მთვლის ჩემი ქმარი.
  რემი: ისე, სჯობია იფიქროს, რომ თვითონ უფრო ჭკვიანია. ეს მამაკაცებს თვითრწმენას სძენს და კონტროლს უსუსტებს. შესაბამისად უკეთ იმართებიან.  (იცინის).
  თეონა: ვითომ?  მე მგონია სულ ტყუილად გვაბრალებთ ქალებს მამაკაცების თავის ჭკუაზე ტრიალის სურვილს.
  რემი: ეჰ, ჩემო კარგო, მთელი ცხოვრება არარსებულ თავისუფლებას ვუფრთხილდებოდი მეგონა. ამიტომ არ შევირთე ცოლი. ახლა  რომ ვუფიქრდები, რა ჯობია ნებაყოფლობით მონობას- ოჯახს რომ ვეძახით. განა ცუდად გვმართავენ ქალები? 
  თეონა: რა გითხრათ, აბა? მაგას კაცი რომ მიხვდეს, ალბათ თქვენი ხნისა უნდა იყოს.
  რემი: ამ ხნის კაცს პურზე და არაჟანზე ხომ მაინც არ მომიწევდა სირბილი ან  შუქის ქვითრების აკინძვა. შუქზე გამახსენდა, თქვენთანაც გაითიშა? ხომ არ იცით რა ხდება?
    თეონა: წარმოდგენა არა მაქვს, ისევ რემონტი თუა., ალბათ ღამემდე ჩაგვირთავენ.
  რემი: იმედია, იმედია. ეხ, რა ამაოდ დაშვრა პრომეთე, ჰქონოდათ ეს შუქი ღმერთებს, იქნებ უკეთ გაენაწილებინათ.
  ლუკა: ცეცხლი.
  რემი: ჰო, მართალია, ცეცხლი. ცეცხლზე გამახსენდა-  რაღაც სიზმრებმა შემაწუხა ამ ბოლო დროს. ჩემს ძველ ჯარგვალში ვარ ვითომ შუა ცეცხლთან, გარეთ ძაღლი ყეფს, შინ კი არავინაა.საშინელი ბოლია ირგვლივ, ვერაფერს ვხედავ. რამე ფარსაგს ხომ არ უნდა ნიშნავდეს.
  თეონა: მართალი გითხრათ, სიზმრების ბევრი არაფერი გამეგება.მაგრამ ნუ  ინერვიულებთ, არ ღირს.
  რემი: გადავწყვიტე,  წავალ რუსთავში ჩემს დასთან ორი-სამი დღით. დავსხდებით მე და ძაბული  და გავიხსენებთ წარსულს. ჩვენი ხნის ხალხისათვის ამაზე სასარგებლო საქმეს რას გავაკეთებთ. როგორც განსვენებული ჩემი პროფესორი იტყოდა ,,მოხუცებს ისევე აცოცხლებთ წარსული, როგორც ახალგაზრდებს – მომავალი.”
  თეონა: ყველა ასაკს თავისი ხიბლი ახლავსო – ამბობენ, რემი ბიძია.
,  რემი: ეჰ, არ დაიჯერო, ჩემო თეონა, ეგ ისევ მოხუცის მოგონილია, თავის გასამხნევებლად. სიბერე ახალგაზრდობის ირონიაა.
  თეონა: მაგის აღიარება ყველას მოუწევს ადრე თუ გვიან.
 
რემი: ეჰ, კაია შენთან საუბარი, მარა მეჩქარება.  მოკლედ მიხედეთ ჩემს აპარტამენტებს. თუმცა ყოფილ ეკონომისტს ქონება არაფერი დაუგროვებია სიბრძნის გარდა. აბა, თქვენ იცით! ლუკა, შენი იმედი მექნება.
  ლუკა: მკრთალ სახიანებს აქაურობას არ გავაკარებთ.
  რემი: ო ჰო, ჰა, ჰა. კარგია!
  გადის . 
  თეონა: ლუკა,  გაკვეთილები მოამზადე?
  ლუკა: თითქმის.
  თეონა: რას ნიშნავს- თითქმის.
  ლუკა: მარტო ქართულიღა დამრჩა, დასაწერი.
  თეონა:  მოასწარი,თორემ ლამპის შუქზე მოგიწევს წერა.
  ლუკა: სიბნელეში არ სჯობია. მასწავლებელმა გვითხრა: ვაჟა-ფშაველა სულ ჭრაქის შუქზე წერდაო.
  შემოდის გეგა.
  გეგა: სინათლე არა გვაქვს?
  თეონა: ეტყობა ჩათვალეს, რომ ზედმეტად განათლებულები ვართ.
გეგა: ლამპა არა გვაქვს? ღამემდე გამოვყრუვდებით. ო, რა ცარიელია ეს ქვეყანა ტელევიზორის გარეშე.
  ლუკა: ჯიგარი ხარ მა.
თეონა: ტელეფონზე მაინც დარეკოს ვინმემ!
  გეგა: იცით რა იქნებოდა ყველაზე ადექვატური ნაბიჯი ჩვენი მხრიდან?
  თეონა: მაინც რა?
  გეგა: რა და დაძინება.
  ლუკა: კაი რა, მა, იქნებ მოვიდეს მალე.
  თეონა: რაღაც არ მგონია.
  ლუკა: არ გახსოვთ ამასწინათ ხუთ წუთში რომ მოვიდა?
გეგა: ეხლა მაგას ელოდე კიდე.
  თეონა: ლუკა, ჯობია შენც დაიძინო, დილით თავი რომ გიკვდება ძილისთვის. (ამთქნარებს).
  ლუკა: აუ... ძილის მეტი არაფერი გახსოვთ.
გეგა: ლუკა, დედამ უკეთ იცის, რა სჯობს.
    მელოდია. საათის წიკწიკი. იძინებენ. ჩუმი ფშვინვა, რომელსაც ენაცვლება გაურკვეველი, ინტიმური ხმები.
  თეონა: (ჩურჩულით) გეგა, გეგა, გე!...
  გეგა: (ძილბურანიდან) რა იყო, რა გინდა?
  თეონა: გეგა, გძინავს?
  გეგა: მე მგონი აღარ.
  თეონა: რაღაც ხმაური არ გესმის?
  გეგა: არა.
  თეონა: აბა, კარგად დაუგდე ყური!
  გეგა: მე მგონი, მარანში მღერიან.
  თეონა: რა დროს ხუმრობაა. მგონი რემის ბინაში ვიღაცაა.
  გეგა: მერე ამაში საგანგაშო რა არის? ”ვიღაც” ამ შემთხვევაში დიდი ალბათობით რემი უნდა იყოს. ალბათ ისევ უძილობამ შეაწუხა და თავს მონოლოგით ირთობს.
  თეონა: არა, გეგა, რემი წასულია.
  გეგა: როგორ თუ წასული?
  თეონა: ამ საღამოს დასთან გაემგზავრა სამი დღით.
  გეგა: მართლა?
  თეონა: აი, ისევ... ორნი არიან!
  გეგა: თუ ქურდები არიან, რა საუბრის დრო ნახეს.
  თეონა: იქნებ თათბირობენ, პატრულს ხომ არ გამოვუძახოთ?
  გეგა: მოიცა, რა!
  თეონა: ნახე, მგონი ქალის ხმაა.
  გეგა: ნაღდად რემია ვიღაც მანდილოსანთან ერთად.
  თეონა: ხომ გითხარი, სამი დღით გაემგზავრა-მეთქი.
  გეგა:რა არიფი ხარ, თვალის ასახვევად გეტყოდა, მივდივარო.
  თეონა: ჩუმად, მოისმინე!
  ისმის ყრუდ.
  მამაკაცის ხმა: რა კარგი ხარ, რა საყვარელი.
  ქალის ხმა: შენც კოკ, შენც კარგი ხარ, ძალიან კარგი!
  მამაკაცის ხმა: ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, რომ აქ აღმოვჩნდებოდით.
  ქალის ხმა: ასე, ნუ ძალიან გთხოვ!
  მამაკაცის ხმა: რატომ, ლილ?!
  ქალის ხმა: არ შემიძლია, მეშინია.
  მამაკაცის ხმა: საშიში არაფერია, აი ნახავ.
  ქალის ხმა: ძალიან გთხოვ, არ გინდა...
  მამაკაცის ხმა: ნუ გეშინია!
  ქალის ხმა: რა დიდი და ძლიერია ეს გრძნობა, ასე მგონია წამლეკავს- მეთქი.
  გეგა: თუ ეს რემია, ყოჩაღ ძმაო. ეგ ყოფილა, რაც ყოფილა.
  თეონა: კაირა, ვერ ხვდები, როგორი ახალგაზრდის ხმაა.  რა ვქნათ, გეგ?
  გეგა: რა უნდა ვქნათ.
  თეონა: ბავშვმა რომ გაიღვიძოს?
  გეგა: არა მგონია ამაზე ინერვიულოს.
  თეონა: კი მაგრამ, როგორ შეიპარნენ იქ, არ მესმის.
  გეგა: რა არ გესმის, მაგ ბებერს ნაღდად გაქირავებული აქვს ბინა ხავერად და ფულს აკეთებს.
  თეონა: ესე იგი მის ჩამოსვლამდე სულ ამათ უნდა ვუსმინოთ?
  გეგა: რატომ სულ ამათ, ხვალ შეიძლება სხვები მოვიდნენ.
  თეონა: მოიცა, მოიცა, ჩუმად.
  ქალის ხმა: პატრონმა რომ შეიტყოს ყველაფერი?...
  მამაკაცის ხმა: ვინ კითხავს მაგ ბებერს, თავის დროზე მიიღებს თავისას.
  ქალის ხმა: არა, კოკ, შეეშვი დაგღუპავს, ხომ იცი, ძველი ზვიგენია!
  მამაკაცის ხმა: აბა ვაპატიო რაც შენ გაგიკეთა?
  ქალის ხმა: ეს ის არ ყოფილა, რაც შენ გგონია. უბრალოდ წინადადება მომცა და ფულს მთავაზობდა.
  მამაკაცის ხმა: მერე შენ დათანხმდი?
  ქალის ხმა: არჩევანი არ მქონდა. მე ისე მჭირდებოდა ფული...
  მამაკაცის ხმა: როგორ...
  ქალის ხმა: მაგრამ ის მეტისმეტად დიდი წარმოდგენისა აღმოჩნდა თავის შესაძლებლობებზე.
  მამაკაცის ხმა: ფინანსურს გულისხმობ?
  ქალის ხმა: არა, მამაკაცურს. (პაუზა).
  თეონა: ხედავ, ეს ვინ ყოფილა?
  გეგა: ძველი ზვიგენიო, აზრზე ხარ? ეტყობა ტყუილად არ უმუშავია ფინანსთა სამინისტროში. თან როგორ ინიღბება, თითქოს პურის ფული უჭირსო. ეს “პატრონი” რემი უნდა იყოს?
  თეონა: რა თქმა უნდა, ბებერიო- ხომ გაიგონე.
  გეგა: და წილში გაყვანა მოინდომა? აბა დაბრედა არ ასცდება.
  თეონა: კაი რა გე, მაინც ცოდოა.
  გეგა: მე რა ვუშველო, თავის დროზე ეფიქრა.
თეონა: არადა, რა ფარისევლურად ლაპარაკობდა ოჯახური ცხოვრების უპირატესობაზე.
  გეგა: ეჰ, ძნელი ყოფილა ადამიანის გამოცნობა.
  თეონა: გაჩუმდნენ.
  გეგა: ალბათ დაამთავრეს...
  თეონა: რაზე ამბობ?
  გეგა: დიალოგი. შენ რა იფიქრე?
  თეონა: არ გაგვათენებინეს... როგორ მეშინია გეგა, გადმოვალ რა შენთან.
  გეგა: საშიში არაფერია, აი ნახავ!
  თეონა: კაი რა გეგა...
  გეგა: როგორ არ გესმის, იფიქრებენ რომ მათი გამოწვევა მივიღეთ, უხერხულია.
  თეონა: კარგი რა, რაც უნდათ, ის იფიქრონ.
  გეგა: ხო, კაი...
  თეონა: რა კარგი ხარ გე, რა ძლიერი, შენთან არაფრის მეშინია!
  გეგა: ჩემი მშიშარა ბაჭია...
  ინტიმური მელოდია. ზარი კარზე
  თეონა: ვაიმე, ვინ არის?
  გეგა: აი, ხომ გეუბნებოდი.
  თეონა:  ვითომ ისინი იქნებიან?!
  გეგა: აბა რა, პროტესტს აცხადებენ პლაგიატის გამო.
  თეონა: კარი არ გავუღოთ!
  გეგა: უხერხულია, იქნებ სოლიდარობის გამოხატვა უნდათ.
  ისევ ზარი.
  თეონა: თავხედები! შენ არ ადგე, მე ვუჩვენებ  მაგათ...ბოლოსდაბოლოს ამოვიდა ყელში!
  გეგა: ხალათი მაინც მოიცვი!
  თეონა აღებს კარს.
  რემი: მაპატიეთ, ამ დილაადრიან არ მინდოდა თქვენი გაღვიძება, მაგრამ...
  თეონა: რემი ბიძია, თქვენ?
  რემი: ალბათ შეგაწუხათ ხმამ ხომ?
  თეონა: მართალი გითხრათ, შეწუხება ის სიტყვა არ არის, ჩვენ შოკირებულები ვართ. ასეთი რამ არასოდეს შემმთხვევია.
  რემი: უნდა მაპატიოთ,გული მიგრძნობდა ასე მოხდებოდა, ამიტომაც გამოვემგზავრე ასე უთენია.
  თეონა: ესე იგი, თქვენ ეს იცოდით?
  რემი:  უნდა გამიგოთ მოხუცს.
  თეონა: არ მესმის, რა უნდა გაგიგოთ?
  რემი: ჩემს მდგომარეობაში არაფერია გასაკვირი.
  თეონა: კი მაგრამ ყველაფერი ფულიხომ არაა.
  რემი: ფული არაფერს შუაშია. ადამიანური ურთიერთობის კომფორტს ვერაფრით იყიდი.
  თეონა: ურთიერთობაცაა და ურთიერთობაც.
  რემი: ამას რაზე ამბობთ?
  Yთეონა: როცა საქმე ეხება მახლობელ ადამიანს, რომლისაც გჯეროდათ და რომელსაც სიკვდილით ემუქრებიან.
  რემი: გასაგებია ვერაფრით ვისწავლეთ გულგრილად შევხედოთ მათ ბედს.
  თეონა: ვინ მათ? არ მესმის.
  რემი: ისინი ხომ ჩვენი ყოფის ნაწილებად იქცნენ.
  თეონა: მაპატიეთ, მაგრამ ჩემი ყოფისა ნამდვილად არა.
  რემი: მოკლედ ჩემს სიბერეს აპატიეთ ეს გულმავიწყობა. თითქოს ყველაფერი გამოვთიშე, მაინცდამაინც ეს ტელევიზორი დამრჩა. დენი მალე მოვიდა?
  თეონა: რა? თქვენ გინდათ თქვათ, რომ ეს ყველაფერი… ტელევიზორი იყო?
  რემი: უკვე გამოვრთე, შეგიძლიათ შეიბრუნოთ ძილი, ჩემი სახლიდან გასვლა არ  შეიძლება.
       

                            დასასრული