უკან მიხედვის არ მეშინია,
მაგრამ ჩრდილივით დამდევს დარდები.
ვეღარ ვიკავებ ცრემლებს ჟინიანს
და მარტოობით კვლავ ვიტანჯები.

იყო მზესავით ცხელი ზაფხული
და ზეწარივით თეთრი ზამთარი.
იყო ღიმილი – ნაზი, ზღაპრული
და სიყვარულის თავშესაფარი.

მას შემდეგ უკვე წლები გავიდა,
და ბევრ რამეზე მე მწყდება გული.
ნეტავ დაიწყოს ისევ თავიდან
ის გატაცება და გაზაფხული.

სასაფლაოდან ქარს გაჰყოლია
შავით მოსილი ქვრივის გოდება:
“დასანანია . . . დასანანია . . .
წარსული აღარ განმეორდება!”


13.05.2000წ.