(ჩანახატი)

დედა დედაჩემიცაა, სულიერი დაც და დაქალიც. ის, შინ შემობიჯებულს, ერთი შემოხედვით მატყობს როგორ ვარ, ვერაფერს გამოვაპარებ და პირიქით, მე მისი ფიქრებიც მესმის.
საერთო მოძღვარი გვყავს, ამიტომ, ლოცვაზე წასვლის წინ, როცა დედა აღსარებას წერს, თვალს მე გადამავლებინეს ან წამიკითხავს, რამე ხომ არ გამომრჩაო. ხშირად მეც ვუკითხავ ჩემს აღსარებას, ერთხელ ხომ ხუმრობით მითხრა: -უნდა ვიცოდე რა იწერება ჩემ ოჯახში!
ყველაზე მეტად დედასთან მსიამოვნებს ჭორაობა და გულის გადაშლა. ჩემი ლექსის პირველი შემფასებელიც ისაა.
მოფერება არ უყვარს, მე კი პირიქით - ვგიჟდები, ამიტომ ვემუდარები, ხელზე მაინც მაკოცნინოს. იშვიათად, ჩემი იძულებით, ლოყასაც მომიშვერს ხოლმე. მიუხედავად იმისა რომ მკაცრია, ეგრეთ წოდებული „გიჟი დედაა.“ მხოლოდ მას შეუძლია თქვას: - ჩემ მაკას თვალებს გეფიცებით!
ერთ რამეში „ვერ ვრიგდებით“: ის ძალიან მოწესრიგებულია, მე კი ღიმილით ვეწუწუნები, რომ არ შეიძლება პოეტური სულის ადამიანს იატაკი მოახეხინო, რადგან სხვა განზომილებაში ვარ!
როცა სერიალს უყურებს, დივანზე გვერდით მივუცუცქდები, მხარზე მივეყრდნობი და ასე დიდხანს ვარ გატრუნული. ტელევიზორს არც ვუყურებ, უბრალოდ მსიამოვნებს, მისი სითბო რომ გადმოდის ჩემზე.
ნარდის თამაში მან მასწავლა და ყოველი საღამოს რიტუალი გახდა. თუ ვუგებ, ვეუბნები, რომ შეგირდი ვჯობივარ, ხან ვაგებ და ასე ერთმანეთის სიყვარულში გადის ჩვენი წუთისოფელი.
ღმერთო, ნეტავ კიდევ დიდხანს მყავდეს ცოცხალი და ამით გახანგრძლივდეს ბედნიერი დედაშვილობა.