ახლა მე გიამბობთ, თუ რა არის მწერლობა ჩემთვის. შეიძლება ბევრმა პლაგიატობა დამწამოთ, გააიგივოთ ილიას ნათქვამებთან, ან რუსთაველთანაც კი, (მიუხედავად იმისა რომ მე არც კი ვცხოლობ მათ თავი შევადარო, შეუძლებელია, რაიმე კარგისკენ მოუწოდო ადამიანს და იგივე აზრი "ვეფხისტყაოსანში" ან ილიას შეგონებებში არ იყოს გადმოცემული, იმდენად ყოვლისმომცველია მათი დანაბარები) მაგრამ ჩემს სათქმელს მაინც ვიტყვი.
პირველ რიგში მინდა გითხრათ თუ რა არის ცხოვრება და რისკენ უნდა ვისწრაფვოდეთ. მოხვიდე ქვეყნად, გაიზარდო, გეყოლოს შვილები და ბოლოს მოკვდე, მხოლოდ ეს არ კმარა, ასე მცენარენიც კი არსებობენ. ცხოვრება არის უფლისკენ სწრაფვა, კვალის დატოვება ამ ქვეყანაზე, თუ ვინმე გაჭირვებულს დაინახავთ უნდა დაეხმაროთ, ქვეყანას ხელი უნდა შეუწყოთ აღმასვლაში, არ დაგავიწყდეთ ათი მცნება და ა.შ. (ამ თემაზე ჩემზე უკეთესად მოძღვარი დაგარიგებთ)
ეხლა რა არის მწერლობა: მწერალმა ზემოთთქმულისკენ უნდა მოუწოდოს ადამიანს, ნაწარმოები არა მხოლოდ გასართობად უნდა იყოს დაწერილი, არამედ რაიმე იდეას გადმოსცემდეს და იმ იდეის განხორციელებისკენ  უნდა მოუწოდებდეს ერსა და ბერს. თუკი წერ რამეს, მაგალითად ლექსს და რითმაში ვერ ჩასვამ არ შეამოკლო სათქმელი, წერე ის რასაც გული გიკარნახებს და ბოლოს ურითმო, თეთრი ლექსიც სიმღერასავით აჟღერდება მკითხველის გონებაში. შენი სათქმელი ჩაიჭედება ტვინის რომელიღაც ნაოჭში და იქიდან მისი ამოგდება ძნელიღა იქნება. გზას აცდენილი სწორ გზას უნდა დააყენოთ - აი ამაშია მწერლობისა და საერთოდ ხელოვნების მთელი სილამაზე და ბრწყინვალება. თუმცა უნდა ითქვას ისიც, რომ ნაწარმოებმა შეიძლება უარყოფითი გავლენა მოახდინოს მკითხველზე, თუკი იგი არა კეთილ, არამედ ბოროტ საქმეს ემსახურება. ამის ნათელი მაგალითია კონსტანტინე გამსახურდიას "დიდოსტატის მარჯვენა", (შეიძლება ზოგს გაგიკვირდეთ, მაგრამ ასეა ...) მკითხველს ისე ჩაითრევს ლამაზი წერის სტილი, რომ საერთოდ ვერ მიხვდება იმ ათეიზმსა და მწვალებლობას, რაც მის ტექსტშია (არადა ქვეცნობიერში ეს თავის ადგილს დაიკავებს). კონსტანტინე შეურაწყოფას აყენებს ჯვარს, წმინდა მამებს, ბერებს, მონაზვნებს, თვით მთავარ პერსონაჟსაც კი ... ამიტომ დიდი დაფიქრება გვესაჭიროება როგორც წერის დროს, ასევე სხვისი ნაწარმოების კითხვისასაც.
მწერლობა, მუსიკა, მხატვრობა, კინემატოგრაფია ამ ყველა ხელოვნწებას ერთი დანიშნულება უნდა ჰქონდეს და ერთი რამისკენ უნდა ისწრაფვოდეს, რაც შეიძლება ღრმად ჩაუბეჭდონ გონებაში იდეა მკითხველებს, მსმენლებსა თუ მაყურებლებს.
და ბოლოს მინდა გაგახსენოთ წმინდა ილია მართალის სიტყვები:
"მისთვის არ ვმღერ, რომ ვიმღერო,
ვით ფრინველმა გარეგანმა,
არა მარტო ტკბილ ხმებისთვის,
გამომგზავნა ქვეყნად ცამა."