დაყარეთ ნახერხი, ცხოვრება ცირკია!
გავდივართ ბაგირზე და ცეცხლთან ვთამაშობთ
ფატალურ თამაშებს, ბევრი მიფიქრია
„ბედის“ ფოკუსებზე, ვცდილობ გადავხარშო

კლოუნის სახეზე მომდგარი ცრემლი და
მის საქციელებზე პუბლიკის სიცილი,
მიკვირს თვალაკრული ვითარცა თემიდა -
დანების მსროლელი ერთს რომ არ აცილებს...

მომთვინიერებლის სიგიჟე მაგიჟებს,
ნდობით რომ თავს უყოფს მშიერ ლომს ხახაში,
მძლეთამძლე ლურსმნებზე ისე დააბიჯებს
ვითომც არაფერი, სულ სიცილ-ხარხარში.

აქ ადრენალინის მოღელავს მდინარე,
ჩქეფს სიამოვნება, ხალისი, აზარტი
...
თუმცა, მთელი შოუ ჯერ კიდევ წინ არის,
მანამდე ანტრაქტი!..