კიდევ ერთი უბედური ღამე დაიწყო.  დღე  მძინავს ყოველთვის,ხოლო ღამე ქუჩაში ვხეტიალობ და  ასვალტზე ვხტუნავ,რომ არ გავიყინო.  ერთი მწვანე ფრაკი გამაჩნია და  მას ვატარებ შემოდგომა-ზამთარში.  ჩემი ცდა უკვე 1 თვეა გრძელდება. ტელეფონი  სანაგვეზე მოვისროლე,ტელევიზორსაც იგივე ვუყავი,მხოლოდ  მაცივარი დავიტოვე  ოღონდაც გამორთულია,შიგ  ტანსაცმელს ვინახავ. კარადაც არ მაქვს ,მაგრამ ,რომც მქონდეს მსიამოვნებს ასე ცხოვრება,რომ არავის აზრბს არ ვიზიარებ. ვიღაცამ თქვა კარადაში ტანსაცმელი უნდა შეინახოსო,ხო და მე ვთქვი ,რომ გაფუჭებული მაცივრიც კარგად ინახავს. არავინაც არ აიტაცებს ჩემს აზრებს,მაგრამ მე ვაკეთებ იმას ,რაც მსურს,სხვა  ყველაფერი მოვალეობაა.  ჯიბით დამაქვს  ხელსახოცი,სიგარეტი,დღიური,კალამი და  დედას ფოტო.  ეს უკანასკნელი გულის ამაჩუყებელია,მაგრამ მე მისი ბავშვობის ფოტო მაქვს. ხოლმე ისე გამოვთვრები ღამის ბარში გამვლელებს სურათს ვაჩვენებ და ვეკითხები;-არსებობს ასეთი ლამაზი გოგო?  .ისინი კი გიჟად მთვლიან,მართლაც ერთი დიდი სიგიჟეა ადამიანის ცხოვრება. რაღაცას და ვვიღაცას ისე მივეჯაჭვებით,თითქოს გადადნობილი ვიყოთ.  არ მინდა გენაცვალე ეს შენი მოვალეობები,ან ვინ მოიგონა ამდენი უაზრო წესი,უაზრო პატვმოყვარეობა,როცა უფრო მნიშვნელოვანი ავიწყდებათ,.. მაგიტომც გადავწყვიტე ღამით გამოსვლა და საერთოდ მგონი ,რომ ღამით ადამიანი  საღად აზროვნებს,უფიქრდება მის ქმედებებს,უფრო დამთმობი და სულიერად მდიდარი ხდება და ზოგჯერ  საკუთარ თავს  ადიდებს,რაღაც ისეთი აზრი გაუჩნდება პატარა  თავში.  მშვენიერია  ღამე და ფანჯარასთან ფინჯანი ყავით დგომა,სადღაც სივრცეში აშტერებ თვალებს და გული  სასიამოვნოდ ღელავს,თითქოს შიგ საგულდაგულოდ ინახება განძი.  მეგობრები დავკარგე.არა ესეც ჩემი ბრალია ნაწილობრივ,მაგრამ ისინი ყოველთვის ჭკუას მასწავლიდნენ, რამაც მიმიყვანან იმ გადაწყვეტილებამდე,რომ ''მშვიდობით'' მეთქვა. აი ასე.  არავის აღარაფერს აღარ ვუხსნი. ალბათ თუ ვინმე არსებობს სიკვდილის შემდეგ ისიც კარგად მომკითხავს პასუხს.