კიბოიანის შეგრძნება მაქვს და .. თუ ხვალისთვის უკვე გავთავდი, გთხოვთ !სარკეებს არ გადააფაროთ თეთრი ზეწარი,.. მინდა ვნახო სულის გარეგნობა.
რაღაც არა-რეალურ ფიქრში გაბლანდული გრძნობები მებრძვის და ახლა რაღაც უბრალო ჟინს ვაკვდები.
ის მომენტი მაინტერესებს სიამყით ზევიდან რომ დავხედავ ჩამოტოვებულ ტვირთს - სხეულს, ხელს შევახებ. დამენანება ბუდე რომელშიც აქამდე თავს ვაფარებდი,ის ხომ ჩემს სულს არ უშვებდა გასაფანტად.
მხრებზე სამოთხის და ჯოჯოხეთის საზღვარი მაწევს. მარჯვნივ- სუნია სიმშვიდის,მარცხნივ - სიბობოქრის და არაამქვეყნიური ზიზღის.
მე მივიწევ მაინც წინ და არ ვაქცევ ყირადებას უშენობის ლუციფერებს, ისევ განცდა ,ისევ ის უგრძნობი გრძნობა.
ხეტიალი ,
დაკარგვა,/
საკუთარი თავის თავიდან პოვნა...
ზიზღი და სიყვარული ისევ მხრებზე მაწევს,ვგრძნობ რომ საგრძნობლად დამძიმდა. ჰაერი იკუმშება,
ვაღებ კარს,
მივდივარ ღმერთთან
და ვეხუტები...
(თუმცა,რომ მის ფეხთან დაჩოქვის ღირსიც არა ვარ)