ვეძიე ღმერთი ჩემში ვერ ვპოვე
სამარის კარებს ბოქლომი ადევს
მე უკვდავების ვეძახი მონებს
სამი დღის შემდეგ ფასი რომ ადევს.
გახრწნილებაა უწამლობის თავი დაბოლო
გვამგვემულივით გვირგვინიც კი სიცოცხლით ელავს
ტრიალი ღრუბლით მოწმენდილი სისხლი და ოფლი
გაპოხებული ცოდვის მირონს ცელივით თელავს.
მერე..
მერე კი სამოსელი უუნარობის
მზის დაბნელებას ჭექის შუქით ცვლის და არ იმჩნევს
ღილ ამწყდარივით დაქიანებს დღეს დედა მიწა
შური და ბოღმა ყელგამოჭრილი გულზე რომ იბნევს.
მაგრამ...
მაგრამ რას ვერჩი ჩემი გული დღეს უღმერთოა

მზეს შემოცლილი უმანკობის მანტია მფარავს
ეს არის მიზნის დასასრულის თავი და ბოლო
და რეალობა ამ მანტიის შიგნითაც მზარავს.

ბექა გოგატიშვილი 06,03,2013