***
ეგ კაცი, რომ დგას ნაძვთან
და ძლივს რომ ახელს თვალებს,
სანაპიროზე სვამდა
ლუდს, რამდენადმე მწარეს.

თუმცა არ არის ბავშვი,
წინდაწინვე გრძნობს უკვე,
რომ გააძრობენ სახლში
ტყავს, რამდენადმე უხეშს.

ეძებს თვალებით ატმის
ყვავილისმოფრო კაბას,
არ შეეფეთოს სადმე
ცოლს, რამდენადმე კაპასს.

ეს მეეზოვე ქალიც
როგორ არიდებს სახეს...
მივა ონკანთან, დალევს
წყალს, რამდენადმე მყაყეს.

სკოლაში(იქვე, სახლთან)
დაბალს რომ იღებს ქულებს,
იფ! მიტყიპავდა ახლა
შვილს, რამდენადმე სულელს...

წავა მშრალ ხიდზე(მორჩა!)
ოდინდელ ნაცნობ კაცთან,
ხოდა, მიჰყიდის გროშად
სულს, რამდენადმე გამცვდარს!


***
ხშირად გიპყრობდა სევდა
და გაჰყურებდი გზას,
ელოდებოდი ჩემთან
მე არ ვიცი კი რას.

ძმად მთვლიდი(გითქვამს „ძმაი“),
ჩემს მეუღლეს კი, _ დად,
წასვლა გინდოდა მაინც,
მე არ ვიცი კი სად...

ხოლო ერთ დილით, როცა
თრთვილი ანამდა მზით,
ვერსი გივლია ოცი,
მე არ ვიცი კი რით.

მერე გავიგე, ურმით
რომ გავიარე გზად,
თავი მოგიკლავს თურმე,
მე არ ვიცი კი რად.


შობა ღამე

სამშობლოვ, დიახაც ლამაზო,
მოთქმა და წუწუნი რომ გიყვარს,
რამდენი წელია თამაშობ,
ბოლოდან მეორე მოჰიკანს.

დავთვალოთ, აქამდე, რა იყო,
რაც მოხდა, გასული შობიდან.
ღმერთმა თუ ეს წელი წაიღო,
სანაცვლოდ იმ წელს ხომ მოგვიტანს!