მოკლედ მცირე მონოლოგით დავიწყებ შემდეგ მონათხრობს. აბსორბცია ცოტა არ იყოს ბევრისთვის უცნობი სიტყვაა და არ დაგიმელავთ მეც პატრიკ ზიუსკინდის წყალობით გავიგე მისი მნიშვნელობა და არსი. შთანთქმას, შეწოვას ნიშნავს. სწორედ ამიტომ მომივიდა აზრად ამ სიტყვისგან შემდგარი სათაური. ალბათ დღეს ბევრი რამე არის შთანთქმული და ბევრიც კიდევ პროცესშია. პროცესი შეიძლება დაჩქარდეს, შეფერხდეს ან საერთოდაც შეჩერდეს ყველაფერი ალბათ ჩვენს ადამიანების ხელთაა და მიმდინარე პროცესების ნაფიცი მსაჯულებიც ალბათ  თითოეული ჩვენთაგანი ვართ.


  ფარდა ოდნავ გადაწეული იყო და მზის შუქი მცირედით ანათებდა მდორე კვამლში გახვეულ ოთახს. ის უმოძრაო საგანივით იყო სავარძელზე გადაწოლილი და სიგარეტის ნამწვებით სავსე საფერფლე უმშვენებდა გვერდს. ერთი შეხედვით ჩაფიქრებული იყო, მაგრამ სინამდვილეში მის გონებაში სრული სიცარიელე სუფევდა, თითქოს რაღაც სპეციალური დანადგარის საშუალებით ამოგლიჯეს ყველაფერი და სინჯარაში მოათავსეს, რომელიც ვიღაც უღმერთომ სადღაც შორს გადაისროლა, რომლის უიმედო ძებნამაც სასოწარკვეთა გამოიწვია,. სასოწარკვეთამ კი რომელიც ალბათ ადამიანის ყველაზე დიდი სენია, მარჯვენა ხელში შუბლზე მიბჯენილი რევოლვერის სახით მოახდინა გამოვლინება. ადამიანი, რომელიც იტანჯება დრო ყოველთვის მომაკვდინებელ დარტყმას აყენებს, განსაკუთრებით წამები, რომლებიც იმდენად ნელა მიდიან, რომ აუტანელი ხდება მათი წარმოსახვითი წიკწიკი. ჩახმახი დაეშვა და ყრუ ხმა გამოსცა. სხეულის მდგომარეობამ მხოლოდ ოდნავი კორექტივები განიცადა.                                         
  ყოველი დილა იმედისმომცემად იწყებოდა. მოღრუბლული ამინდიც კი არ იყო საშინელი, რადგან ოდესმე მზე გამოვიდოდა და ეს სიხარულით ავსებდა მას.  მზესთან ყველაზე ტკბილი მოგონებები აკავშირებდა. ჯერ იყო თოფების სროლა ბიჭია ბიჭიო, რო გაიძახოდნენ და თან აქუხებდნენ. შემდეგ საბავშვო ბაღი და სათამაშოებში ასახული ბედნიერება, შემდეგ სკოლა, რომელმაც დედის კალთას პირველად მოწვიტა ცხოვრებაში და დაუნდობელი მასწავლებლები, რომლებიც არცერთი ლექსის არც ერთ ბწკარს არ პატიობდნენ. ბოლო ზარი, პირველი ალკოჰოლი და პირველი იმედგაცრუებული სიყვარული, რომელიც ერთობლიობაში სიამოვნების მომგვრელად ამოტივტივდებოდა ხოლმე გონებაში. უნივერსიტეტი,  დიდი სამომავლო გეგმები, წითელი დიპლომი და საქმე რომელიც შინაგან მოწოდებასთან ასოცირდება. ურიცხვი ბედნიერება, რომელიც წლების მიხედვით იყო დალაგებული წარმოსახვით თაროებზე.  მისმა ცხოვრებამ რიტმი იპოვა. გადიოდა წლები მის თაროებზე ისეთივე სიხშირით ვეღარ იდებოდა ახალი მასალა, სიმართლე ითქვას და ეს სულაც არ აღელვებდა, აღარ იყო ეს უკვე მისთვის მნიშვნელოვანი. იმ «რიტმმა» ისე ჩაითრია, რომ უკვე აღარ შეეძლო მის გარეშე ყოფა, მხოლოდ მას ემორჩილებოდა და ეთაყვანებოდა, ირგვლივ ვეღარავის ამჩნევდა გარდა თავისი კოშკებისა, რომელიც ყოველ წამს ელანდებოდა სწრაფად მზარდი სახით. ერთ დღესაც დაფიქრდა და მიხვდა, რომ მისი სული ყველა ადამიანური გრძნობებისგან იყო გამოფიტული და გამოსუფთავებული. თავზარი დასცა ამის შეგნებამ, მიუბრუნდა იმ ძველ წარმოსახვით თაროს სადაც ცხოვრების საუკეთესო მომენტები ეგულებოდა, მაგრამ იქ არსებული მასალა იმდენად გახრწნილიყო , რომ წაკითხვა შეუძლებელი იყო. თავბრუს ხვევისგან თავი ვეღარ შეიკავა და სავარძელში ჩაესვენა.... ჩახმახმა ყრუ ხმა გამოსცა....