მოკლე კაბაში გამოწყობილი გოგო, ბიბლიას კითხულობს ჩემი ფანჯრის მიღმა.





კვირა დღეა, მე გრეიფრუტს ვჭამ,
მოპირდაპირე მხარეს – დასავლეთისკენ,
მგონი რუსული, მართლმადიდებლური ეკლესიაა.

ის მუქია, –
აღმოსავლური წარმომავლობით,
დიდი, ყავისფერი თვალები ამოიხედავენ ხოლმე ბიბლიიდან,
შემდეგ კი, ისევ დაბლა ყვინთავენ: მომცრო, შავ–წითელ
ბიბლიაში, და როგორადაც კითხულობს,
მისი ფეხებიც იმგვარად მოძრაობენ, მოძრაობენ,
ნელი და რიტმული ცეკვის მსგავსად,
ის კი, ბიბლიას კითხულობს...

გრძელი, ოქროს საყურეები;
2 ოქროს სამაჯური (ორივე ხელზე)
და მინი კოსტუმი. ვვარაუდობ,
რომ ეს მატერია იხუტებს მის სხეულს,
რომელიც უმსუბუქესად გარუჯული ფერისაა,
ამგვარად ანაცვლებს ერთიმეორეს
და გრძელი, ყვითელი ფეხებიც უთბება მზის ქვეშ...

მისი არსებობისგან თავდაღწევა შეუძლებელია
და არც სურვილი არსებობს ამის...

ჩემი რადიო, სიმფონიურ მუსიკას უკრავს,
რომელიც, არ შეიძლება მას რომ ესმოდეს,
მაგრამ მისი მოძრაობა ზუსტად იმეორებს
და ემთხვევა სიმფონიის
რიტმს...

ის მუქია, ის ბნელია!
ის კითხულობს ღმერთზე.
მე ვარ ღმერთი.




Sunday, I am eating a
grapefruit, church is over at the Russian
Orthadox to the
west.

she is dark
of Eastern descent,
large brown eyes look up from the Bible
then down. a small red and black
Bible, and as she reads
her legs keep moving, moving,
she is doing a slow rythmic dance
reading the Bible. . .

long gold earrings;
2 gold bracelets on each arm,
and it's a mini-suit, I suppose,
the cloth hugs her body,
the lightest of tans is that cloth,
she twists this way and that,
long yellow legs warm in the sun. . .

there is no escaping her being
there is no desire to. . .

my radio is playing symphonic music
that she cannot hear
but her movements coincide exactly
to the rythms of the
symphony. . .

she is dark, she is dark
she is reading about God.
I am God.