რა სიწყნარეა. ირგვლივ ყველაფერი დუმს . მთვარეც გაჩუმებულია.  ვხუჭავ თვალებს და იქაც წყვდიადია.

ნელ-ნელა ჩნდებიან მოგონებები, ფიქრები ერთმანეთში ირევა. თვალებს ვახელ- ,, რეალობა, სასტიკი რეალობაა თვალწინ.ისევ ვხუჭავ, მაგრამ ვერც იქ ვპოულობ სიმშვიდეს. ირგვლივ წყვდიადია , დუმს არემარე.

ბამ-ბამ-ბამ ჩამოკრა სამჯერ საათმა , ახლა ალბათ თორმეტი  საათია.
ბამ-ბამ-ბამ გამეორდა მელოდია და მისმა რითმმა გული შუაზე გახლიჩა.


გარეთ ქარი ქრის, ანგრევს ყველაფერს.  ალბათ, თავშესაფარს ეძებს, აკაკუნებს ყველა კარზე , მაგრამ არავინ უღებს.
აი, ჩემი ჯერიც დადგა, მიკაკუნებს, მეც გამოუცდელი ფანჯარას ვხსნი და ... !!!
არ ვიცი მაშინ რა მოხდა, ქარმა ჩემი გული დაიპყრო და გამახსენა ის ვისთვისაც ვცოცხლობ, ტირილი მომინდა, მაგრამ ცრემლი გამიშრა. სიცილი მომინდა, მაგრამ გული ტიროდა. სიკვდილი მომინდა, მაგრამ სისხლი ჩქეფდა.  სიცოცხლე მომინდა, მაგრამ გული თვლემდა ...

თვლემდა ის , რამაც ბევრი რამ გადაიტანა .

ეს იყო წამიერი შოკი.


- შოკი ?! თუ  წამი, როდესაც ყველაფერს მივხვდი ?

კითხვები… კითხვები… ტვინი გადაიღალა, მოკვდა, გაცოცხლდა,გარეთ წვიმს , სეტყვაა, ქარი ქრის, ანგრევს, ლეწავს ტოტებს… ფანჯრებს.

შემემშინდა …შემეშინდა…  და თვალები დავხუჭე.
უცებ ყველაფერი დაწყნარდა, დადუმდა.
თვალები გავახილე და ოთახში მზემ შემოანათა …  ,, გათენდა ” .