ო, მოგონებავ, შემოდგომა იყო გვიანი,
ჰაერს სერავდა, მოგალობე შაშვთა კრებული,
ეფინებოდა მზის სხივები ერთფეროვანი
ტყეს სადაც ზამთრის ქარი ქროდა აბორგებული.

ვიყავით ორი მეოცნებე, ვიდოდით ერთად.
თმები და ფიქრი თამაშობდნენ მღელვარე ქარში.
"შენი ყველაზე ლამაზი დღე?"- მკითხა უეცრად.
ცოცხალი ოქრო აწკრიალდა მის ნარნარ ხმაში.

მისი ნედლი ხმა ანგელოსურს დამსგავსებული,
პასუხი გავეც მას ღიმილით მოკრძალებულით
და მის თეთრს სხეულს ვეამბორე მოწიწებითა.

პირველ ყვავილთა სურნელებას სხვა ჯადო აზის
და რა ძალა აქვს იმ ჩურჩულით, მორცხვით და ნაზით,
იმ პირველ ნათქვამ '"ჰო"- ს საყვარელ ბაგეებიდან.


Nevermore

Souvenir, souvenir, que me veux-tu? L'automne
Faisait voler la grive а travers l'air atone,
Et le soleil dardait un rayon monotone
Sur le bois jaunissant oщ la bise dйtone.

Nous йtions seul а seule et marchions en rкvant,
Elle et moi, les cheveux et la pensйe au vent.
Soudain, tournant vers moi son regard йmouvant
"Quel fut ton plus beau jour?" fit sa voix d'or vivant,

Sa voix douce et sonore, au frais timbre angйlique.
Un sourire discret lui donna la rйplique,
Et je baisai sa main blanche, dйvotement.

- Ah! les premiиres fleurs, qu'elles sont parfumйes!
Et qu'il bruit avec un murmure charmant
Le premier oui qui sort de lиvres bien-aimйes!