ბევრი ღამეა: ვწვები თუარა,
რუსეთის თავზე  საწოლით ვფრინავ;
ჰოდა, მივყავარ ზღურბლთან მუხანათს,
რომ გამისტუმრუს იმქვეყნად ტყვიამ.

ვიღვიძებ. ბნელში, – სკამიდან (რაზეც
საათს და ასანთს ვალაგებ, ან ვყრი)
თვალებში, ლულის მსგავს გამონაზნექნს
მიმიზნებს მწველი ლულ–ციფერბლატი.

მყისვე ჩემს გულმკერდს, ხელებს ვაფარებ, –
ჰა, სადაცაა მესვრის და მორჩა! –
ვერ ვიმორჩილებ, ვერ ვაცლი თვალებს,
ცეცხლის წრეს, – ასე მკრთალად რომ მოსჩანს.

ჩემს გაოგნებულ – ამ დროს – ცნობიერს,
წიკწიკი ხელს კრავს  ამ კოშმარიდან
და ამ სასრულით მაკმაყოფილებს
– თითქოსდა სიკვდილს გამომარიდა.

მაგრამ, ო, გულო, გინდოდა რარიგ,
ეს ყველაფერი: რუსეთი, ვარსკვლავთ–
ცვენა, დახვრეტის ღამე და რკალი
ხეების – კედლად, – გინდოდა ნაღდად!




Бывают ночи: только лягу,
в Россию поплывет кровать;
и вот ведут меня к оврагу,
ведут к оврагу убивать.

Проснусь, и в темноте, со стула,
где спички и часы лежат,
в глаза, как пристальное дуло,
глядит горящий циферблат.

Закрыв руками грудь и шею,-
вот-вот сейчас пальнет в меня!-
я взгляда отвести не смею
от круга тусклого огня.

Оцепенелого сознанья
коснется тиканье часов,
благополучного изгнанья
я снова чувствую покров.

Но, сердце, как бы ты хотело,
чтоб это вправду было так:
Россия, звезды, ночь расстрела
и весь в черемухе овраг! 


პ.ს. რამ მათარგმნინა ახლა ეს?.. ჰმ...