ის ყველას ეხება, არ იცის გარჩევა,
არ ემორჩილება გონების არჩევანს.

მაგას უმღეროდა ოდესღაც პლატონი,
თუ გიყვარს მეფე ხარ, არა გყავს ბატონი

და როცა მოგხვდება ამურის ისარი,
მაშინვე მიხვდები, რომ თურმე ის არის,

ვისაც შენ აქამდე ამაოდ ეძებდი,
ის, ვიზეც ფიქრობდი, უმისოდ ვერ ძლებდი.

ის არის დარდის და ოცნების ჩანჩქერი,
ზაფხულში წვიმაა, ზამთარში ფანტელი.

სწორედ მასზე წერდა ტაბიძე გალაც და
ნიკო ფიროსმანიც მის გამო გალოთდა