მხოლოდ ერთიღა დამრჩა ხალისად:
ოთხთითით სტვენა – ლხენა თავის წილ.
რადგან ჭორებმა კვალი დანისლა,
რომ ვარ გარყვნილი და სკანდალისტი.

ჰა! ესეც მარცხი! – სიცილით მეთქმის!..
ცხოვრების გზაზე, რას აღარ ნახავ...
მრცხვენია, რადგან მჯეროდა ღმერთის.
მტანჯავს ის, რომ მე არ მჯერა ახლა.

ოქროს ველებო, შორგზით დაგმალეთ!
გწვავთ ჩახუთული, ყოფითი ხვატი.
ჰო – ვიგარყვნილე, ჰო – ვისკანდალე,
რომ მეკაშკაშა – შემეძლო რაცკი.

პოეტის  შნოა – ალერსი, სიტყვ–ქმნა,
საბედისწერო ბეჭედი ადევს.
შავი გომბეშოს თეთრ ვარდზე მიბმა,
ჯვრისწერით მსურდა დედამიწაზე.

თუნდ არ დანებდნენ,  გზას სდიეს უგნებს,
ვარდისფერ დღეთა გეგმებმა მაშინ.
სულში თუ ჰქონდათ ეშმაკებს ბუდე –
მაშ ანგელოზნიც ცხოვრობდნენ მასში.

ამ მხიარული ბუნდოვანებით,
უცხო ქვეყნისკენ რომ დავიძრები,
მსურს, ბოლო წუთში (მსგავსად ანდერძის)
გთხოვოთ, ვინც ამ ჟამს ჩემთან იქნებით, –

ჩემი ცოდვების სიმძიმის გამო
ღვთის მადლის რწმენის აღარსად მქონელს,
ძველი პერანგი ტანზე მომარგოთ,
ხატებქვეშ დამდოთ, რომ ასე მოვკვდე.





                        Мне осталась одна забава:
                        Пальцы в рот – и веселый свист.
                        Прокатилась дурная слава,
                        Что похабник я и скандалист.

                        Ах! какая смешная потеря!
                        Много в жизни смешных потерь.
                        Стыдно мне, что я в бога верил.
                        Горько мне, что не верю теперь.

                        Золотые, далекие дали!
                        Все сжигает житейская мреть.
                        И похабничал я и скандалил
                        Для того, чтобы ярче гореть.

                        Дар поэта – ласкать и карябать,
                        Роковая на нем печать.
                        Розу белую с черною жабой
                        Я хотел на земле повенчать.

                        Пусть не сладились, пусть не сбылись
                        Эти помыслы розовых дней.
                        Но коль черти в душе гнездились -
                        Значит, ангелы жили в ней.

                        Вот за это веселие мути,
                        Отправляясь с ней в край иной,
                        Я хочу при последней минуте
                        Попросить тех, кто будет со мной, -

                        Чтоб за все за грехи мои тяжкие,
                        За неверие в благодать
                        Положили меня в русской рубашке
                        Под иконами умирать.