მთელი დედამიწის მხატვარი
შეიძლება ჩაიტიოს
აუტისტის გონებამ.
                                                (ავტორი)

შენ იმდენს ხატავ ჩემო ბიჭო,
ვინ იცის ტილოს ვეღარ უძებნი ადგილს
სად დადგა, სად გამოფინო -
მერე, რომ საათობით უყურო და
შეშუპებული თვალები გულიანად მოიფშვნიტო
საკუთარ ავტოპორტრეტზე.

რა უძიროა შენი ფიქრები ჩემო ბიჭო,
შენი პასტელები...
შენი აზროვნება ისეთივეა,
როგორც ხაკისფერ ლაბირინთზე
დაფანტული სხივი, რომ ვერ გაიგებ საით წავა.
სად გაქანდება შენი მონასმი...

რა უჩუმრად ააყეფებ ხოლმე მზეში ჩავარდნილ
ცეცხლისფერ ფოთლებს შემოდგომაზე.
(დედა ყველაფერს ხედავს,
მეც ჩემო ბიჭო)

ღამეს ჭრელი კუბებით მოიშენგულებ და
საკუთარ სამყაროს აგებ
მჭიდროდ შეკრული კედლებით,
მერე ერთიანად დალეწ, როგორც იმ დღეს
ქარმა - ჩვენი ერთი ფიქრი
ჩემო ბიჭო.

მე და დედაშენი გიგებთ.
(ვითომ)
ხან ის მაიმედებს, ხან მე რომ კარგად გიცნობთ...
შენ შენი სამყარო გაქვს - რომელიც იმდენად ფერადია
თვალს გვჭრის და აგვიცრემლებს ხშირად
ჩემო ბიჭო.