ხანდახან, მგონია სიმართლეს ვერ ვხვდები...
უმიზნო ფიქრებში თანდათასნ ვეშვები,
და, ახლა ვზივარ, ფანჯრიდან ვერ ვხტები,
და წვიმის წვეთებს ხელებით ვეხები,
მაგრილებს,
მაღიმებს,
ცოტასაც მატირებს...
გავთბები,
გავშრები,
არ დავიკარგები...
ხან ვუკრავ.
ხან ვმღერი,
ხან გავინაბები,
ისევ მეფიქრები...
ისვე მეგრძნობები...
ისვე მედარდები...
ისევ მენაღვლები...
ისევ მეღიმები...
ისევ მეჭირვები...
თანდათან ვირევი და ბოლოს ვფხიზლდები,
და, მერე, საათიის წიკწიკა ისრები...
ტეტრი გამეები...
უძილო სიზმრები...
მესიჯად აკრეფილი რამდენი სიტყვები...
თითქოს წაშლი და, მაიცნ არ წაშლილი
თითქოს წარსული და, მიანც არ წასული
რითმა ბანალური,
გრძნობა დამალული,
და, ჩემი ხელები
წვიმაგაჟღენთილი,
ეს ჩემი თვალები
გძზნობა არეკლილი,
და, მაინც, სიმართლეს
მგონია ვერ ვხვდები...
სულ მაღლა ავდივარ
და ცას მაინც
ვერ ვწვდები..