გაღვიძება მწარეა

      ქარი როგორც ბაიას, ყვითლად არწევს ზეფირში
        ჩემი თეთრი ფიქრების ჩაძინებულ ქარავანს.
      ქარვისფერი უდაბნოს ფრთების მოქარავნებით,
        თითქოს მეუდაბნოე ისმენს გაბმულ ბაიათს.

      დედამიწას ჩავყურებ, ხან ჰორიზონტს გავცქერი,
    სისხლი ღელედ ვადინე, დავრჩი სისხლდაწრეტილი.
      ნაპირს ფშვინვა მოვწყვიტე, მწუხარების ნამქერი,
    ვგდივარ სანაპიროზე ტყვიით შუბლგახვრეტილი.

        მინდვრად ცვარის წვეთები ცრემლებია ნადენი,
        მკაცრმა ქარმა უდაბნოს, ბოლომდე რომ დალია.
                ასეთია განგება და შეგრძნება რამდენი
              დამჭირდება არ ვიცი, გაღვიძება მწარეა.