თვალებამოღამებული იჯდა ქალი. რამდენი დღეა უკვე გაცქერის სარკმელს. უცაბედად გამოიკვეთა ნისლისა და წვიმის ფარდისგან, ცხენზე ამხედრებული მოხუცის გოროზი სახე. ცხენის კუდზე გამოება თითქმის შიშველი ტყვე. სირბილით მოსდევდა მხედარს. წყევლა-კრულვას უთვლიდა გამჩენს. ქალის თვალებში მხიარულად იელვეს ბუხრიდან გამოყრილმა ნაპერწკლებმა.
    გარეთ გაეგება, აღვირი ჩამოართა მოხუცს.
    ცხენი დააბინავა. უკანა ეზოში გავიდა. შემაღლებულ ფიცარნაგთან საქმიანობდა მოხუცი. ჩუმადღა სლუკუნებდა ტყვე. ზიზღით გახედა ქალმა.
    ძალით აიყვანეს ფიცარნაგზე. სკამზე შეაყენეს.  ყულფი შეაბეს კისერზე.
-მაპატიე მოხუცო-ამოთქვა განწირულმა.
  ფეხი კრა სკამს და ქოხის კარისკენ გაემართა მოხუცი. ქალიც შეჰყვა.
  ერთდროულად შეხედეს კედელზე გაკრულ  სურათს.



  ......სიბნელეში  ძლივს გაარჩია მარმარილოს ქვა.  დიდხანს უყურებდა  ენაჩავარდნილი. მიხვდა მიუტევეს დანაშაული.  გასასვლელის მოსაძებნად წამოიზლაზნა...