სიცოცხლე რაღაც უფრო მეტია
ვიდრე სიკვდილთან უაზრო ბრძოლა,
რა ვქნა, თუ გულში არ დამეტია,
ისევ დაგინთე ლექსი კოცონად,

სული ვერ ჰგუობს ყოფნას მიწაზე...
ვერ დაგივიწყე, თუმცა ვეცადე -
მოგხურავ ნაბადს და გაგიტაცებ,
მერე თუნდ მდიონ ჯოჯოხეთამდე!

სხვას არ ვინატრებ, ქალო, ჯანდაბას,
ოღონდ ტუჩებზე ცეცხლი აგინთო,
შემოგაფლითო სხეულზე კაბა,
ალერსით კანი შემოგაცვითო,

მკერდზე დაგასვა კოცნა დაღივით,
შემოგახეთქო ღამეს, ვნებიანს,
თუმცა გაურბი კაცს მუსტანგივით,
ლაგამი ჯერ არ გაგკარებია,

მაგრამ არასდროს არ გადაყრიხარ
ალბათ ჩემნაირ ჯიუტ მუსტანგერს -
მინდვრის ყვავილებს რად გავეკიდო,
ხიბლი უფრო აქვთ ეკლიან ვარდებს!

შენ ჯავრს არ შევჭამ, თუ მქვია კაცი,
არც ეს დარდია განუკურნელი -
შენნაირ ვარდებს ჟერ ეკლებს ვაცლი
და მერე ვტკბები მისი სურნელით...