ცაში რაში ჩამოჰქროდა ვარსკვლავიან ღამეს,

ზღვაში,ქარში ემოცია მღელვარებდა,წვიმს.

ტანში გამცრა,პირქვე დამცა(ეკლესიის ზარებს)

აყრუებდნენ მაყურებელს,ორნამენტი ძვლის.



გარდაცვლილთა ბილიკებზე შუქი,მუქი მზის,

საპატიო ოთხი გროში,დროში მიწას ვკლავ.

შავთმიანი ცხედრები და თქეში,ტყეში ბლის.

თოჯინების სულები და საცალფეხო კვლავ –



გზის უნორმო ისრებიდან,მისხლებიდან ძირს,

მოტეხილი მტრედის ბედის გიფსიანი ფრთა.

გავრბივარ და ემოცია მე მომსვლია,მღლის –

აგონიით შეპყრობილი გარდაცვლილთა მთა.



სულში,ფულში ემოცია ვერ მოგვცლია ხომ,

გულში,ზურგში ტყვია ყრია ულმობელად ძევს.

შენი სუთქვა გულის კუნთმა გააჩეროს რომ,

მივხვდე ჩემში,საგულეში,მამა ღმერთი ძგერს.