ისევ ამღერდა გული ქართულად
და ამ სიმღერით მზეს ესალმება,
ფეხზე ამაყად წამომართულა
ელიას მთაზე ჩვენი სამება.
პოეტო, ჩვენი ყოფა-ცხოვრება
მწუხარება და სინანულია,
სანამ ვიქნებით გვემახსოვრება,
რომ პოეტებსაც რწმენით უვლიათ.
თავის გზით მიდის ცხოვრება ისევ,
ხანდახან ითხოვს მსხვერპლსა და ზვარაკს,
მე კი ღმერთს შევსთხოვ: გვაცოცხლოს ისე,
''რომ ჩვენც ოდესმე დავაკლდეთ ქალაქს!''