სინათლის სხივები უხვად იფრქვევა ნუშის კურკისოდენა სანათიდან... თვალები სიტყვებს იტაცებენ,ნაბადში ახვევენ და ელვის სისწრაფით მიაგელვებენ გონებისაკენ.მათი მისვლა და ღაწვებზე გადმომსკდარი,კალაპოტსაცელილი ცრემლები სახის ნაკვთებს აწყდებიან...
დუმს წყვდიადი...
ისევ ტკივილები სხეულში შეყუჟულან...
ღრმა სუნთქვა და ჰაერის გაპობა ამოყოლილი ბგერებით.აი,სადაცაა სხეული სულს დალევს,ანკარა წყაროსავით შესვამს ორი პეშვით.
ყველა სიხარული ჩუმად გაიძურწა,
მაგრამ ვერ შევბედე მაინც საყვედური...
სადაც შემხვდებიან თვალს ვერ მისწორებენ,
ესმით,რომ შეცდნენ ტკივილს,რომ შემატოვეს...
ცრემლები შრება...
ღამეა ისევ,უმთვარო,ბნელი...
ოხრავს სიკვდილის მახარობელი...