ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

ეძღვნებათ ქალებს, რომლებსაც გოგო შვილები ჰყავთ.

ბახის რომელიღაცა პრელუდიას ვუკრავდი და ზამთარი იყო. ჩემი სიამოვნებისთვის ვუკრავდი. არ ვმეცადინეობდი. ის იყო სი ბემოლი უნდა ამეღო მარჯვენა ხელის არათითით, მუცელში ყრუ ტკივილი რომ ვიგრძენი. ბახი მივატოვე და ტუალეტში შევედი. ეჭვიც არ მეპარებოდა, რომ კუჭში გასვლა მიშველიდა. კაი ხანი ვიჯექი უნიტაზზე თვალებგაშტერებული. მერე ცისფერი კაფელის თვლა დავიწყე ზევიდან ქვევით, ქვევიდან ზევით. მიღებული ციფრები ერთმანეთზე გადავამრავლე, გავყავი, მაგრამ ცდა უშედეგოდ დამთავრდა. ვერ ვქენი.

გამოვედი ტუალეტიდან და ისევ მივუბრუნდი შავ პიანინოს, რომელზეც ბროლის ლარნაკში ჩაწყობილი ხელოვნური მიხაკები იდო და თითოეული ნოტის დაკვრისას ეს ხელოვნური მიხაკები, როგორც ცოცხალი ყვავილები ნიავის წამობერვისას, ისე ცახცახებდნენ. მიყვარდა ასეთ დროს მათი ყურება. სიძველისგან შეყვითლებულ კლავიშებზე ჩემი თითები ისედაც პოულობდნენ სწორ ნოტებს, ასე რომ თავისუფლად შემეძლო მეყურა ხელოვნური მიხაკებისთვის. როგორც ჩანს, ზამთრის იმ დღეს ბახის პრელუდიას დამთავრება არ ეწერა. ტკივილი კიდევ უფრო გამიძლიერდა, მეტიც ფეხებშუა უცნაური თბილი სისველე ვიგრძენი, ალეწილი წამოვვარდი სკამიდან და ტუალეტის კარი გავიჯახუნე. გული ყელში მომებჯინა. ძლივს მოვახერხე თეთრი ბამბის საცვლის ჩაწევა... ვაიმე, -  გაჩაჩხული ვიდექი ტუალეტში და გამოწითლებულ უბეს დამუნჯებული დავცქერდი. ბარძაყებზე კი სისხლის წვეთები მეკიდა. ერთი კი ამოვიხავლე დედა-მეთქი და ადგილზე ჩავიკეცე. წამებში გამიარა თვალწინ მთელმა 14-მა წელმა და ცრემლებთან ერთად იფეთქა. წყალი არ გაუვიდოდა - ვკვდებოდი... რამდენი ხანი ვიჯექი ცივ კაფელზე ასეთი გაცევებული არ მახსოვს. მაგრამ ცხადია, რომ რაღაც უხილავი ძალა დამეხმარა და უცებ გონებაში ამომიტივტივდა პატარ-პატარა ნაჭრებად დაჭრილი მარლა, რომელიც დედას საცვლებლთან ერთად, უჯრაში ელაგა და ხშირად ეს მარლები, სარეცხის თოკებზეც ეკიდა ხოლმე. კიდევ ისიც გამახსენდა, რომ ძალიან იშვიათად დედა გამომძახებდა ხოლმე ტუალეტიდან - "დე, ჩემი უჯრიდან ერთი მარლა ამომიღე და შემომაწოდეო". მეც თითქოს რაღაც საიდუმლო რიტუალს ვასრულებდი, ერთ მარლას ვიღებდი, ოდნავ გამოღებულ კარში მხოლოდ ხელს შევყოფდი, ისე, რომ არ დამენახა შიგნით რა ხდებოდა და დედას ვაწვდიდი. აშკარა იყო, რომ დედას და ჩემ ხელებს შორის მაშინ რაღაც საკრალური ხდებოდა, რომელიც ოჯახის სხვა წევრებს არ უნდა სცოდნოდათ. ჩვენი ხელები მაშინ საიდუმლოს ცვლიდნენ... ეს ის საიდუმლოა. გავიფიქრე მე უბეგამოწითლებულმა. წესით არ უნდა მოვკვდე. გავიფიქრე მე. უფრო ხმამაღლა უნდა დავუძახო დედას. გავიფიქრე მე და დავიღრიალე - დედა!!!

დედამ დამარწმუნა, რომ არ მოვკვდებოდი, რომ სისხლი საშოდან ყველა ქალს სდიოდა და მითხრა - ახლა უკვე შეგიძლია შვილიც გააჩინოო... მერე კიდევ მითხრა ვიღაცამ, ყოველ თვე ტირის საშვილოსნო დაღუპულ, გაუნაყოფიერებელ კვერცხუჯრედებსო და ამას მენსტრუაცია ქვიაო და თუკი ყოველ თვე ჩემი საშვილოსნო სისხლიანი ცრელებით ტიროდა დაღუპულ კვერცხუჯრედებს, მე მლაშე ცრემლებით დავტიროდი ხოლმე ფიქრს იმაზე, რომ შვილი არასდროს მეყოლებოდა. ოღონდ რატომ ამოვიჩემე ეს სისულელე, დღემდე ვერ მივხვდი...

ახლა, როცა ტელევზორის წინ წამოწოლილ, უდარდელად და დაუფიქრებლად მიყრილ მარიტას ფეხებს შევყურებ, რომელსაც საცვლის ქათქათა უბე მოუჩანს, ვფიქრობ, სულ ვფიქრობ, რომ აი ახლა ვეტყვი, რატომ არ  უნდა შეშინდეს, თუკი ერთ დღეს ეს ქათქათა უბე გაუწითლდება, რატომ არ უნდა იტიროს და რატომ არ უნდა იფიქროს, რომ მოკვდება... ჰოდა, ვეტყვი... მითუმეტეს, რომ მე და მარიტას ხელებსაც გვაქვს ერთი საიდუმლო, უბრალოდ მარლის ნაცვლად ჰიგიენურ საფენებს ვცვლით ხოლმე... ან უბრალოდ ამ ჩანაწერს წავაკითხებ...