ტიროდა მწარედ, საფლავთან რომ იდგა მარიამ,
ფიქრი არია მწუხარებამ, გული დაღალა,
ლოდი აღარ დევს, მას დაეძებს, წუხს და ადარდებს,
მისი უფალი, მისი ღმერთი არ ჩანს, სადაა...
ტირის მარიამ
და ნუგეშად ისევ უფალი
თავის ანგელოზს მოუვლენს და საუბრობს ქალთან:
,,რად ეძებ ცოცოხალს მკვდართა თანა? აღარ არს აქა...
სთქვი, დედაკაცო, რაისა სტირ?
უფალი აღსდგა!|"