* * *
წვიმა თუ არა,
ქარი მაინც
დააგებს ძირს
ატმის მრუშ კვირტებს...


ზოგჯერ, სიკვდილსაც აქვს გამართლება...


* * *
ერთი ძველი ჩვეულება
შემომრჩა შენგან.
ყველა წერილს,
შენს მისამრთს ვაწერ კუთხეში,
სანამ გავკეცავ...



* * *
როგორც მერცხალს,არ დაავიწყდება
საკუთარი ჩამონგრეული ბუდე,
ისე მე არ დამავიწყდება,
შენი ქუჩა ნაცნობი ჩრდილებით.

იმ ქუჩაზე ახლა  სხვისი სატრფო ცხოვრობს...



* * *
ძაღლიც კი არ ყეფს,
უმიზეზოდ ,
შუაღამისას...



* * *
კედელზე შემსკდარი ჩიტებივით,
უსულოდ ყრია მიწაზე,
ჩემი ბავშვობის
ოცნებები და
მდორე დღეები...