სული მოიმედე უფლის
ცოდვად ღიმილსაც კი უთვლის
ლოცვად ძირსდაცემულ მხევალს,
ხმება გონწასული აზრი,
როცა მოწყალების ხაზით
შუქი ეფინება ლოცვანს.

ლექსი საკმევლად მსურს იქცეს,
ჩემი შეცდომების სისქე
სული შეგავედროს მხევლის,
ხმელი სახმილების დარად
სალბუნს დაადებდა მკრთალად,
ცრემლით დაალბობდა ფსალმუნს.

უფრო დიდ სიყვარულს ვსწავლობ,
ცოდვებით დაჭრილ გულს წამლობს
ჩემი ღვთისნიერი მამა,
მავანს გაეყინა ცრემლი,
მორალს სხვაც მიკითხავს ბევრი,
მე კი მსურს ვემთხვიო ოლარს.