ქუჩებში ქარბუქი ქრის და
ქანაობს ქარი - ირიბი.
ხელს მიწვდის ვიღაც იქიდან,
ვიღაც იქიდან მიღიმის.

მიპყრობს და ვხედავ: იმ სიღრმეს,
ბნელ გრანიტში რომ გაიქნა.
მოედინება, ღიღინებს,
მიხმობს წყეული ქალი და

ვუახლოვდები, ვშორდები,
მაშეშებს შფოთის მაგია:
აი, ვკვეთ გზასაც სწორედ იქ,
სადაც ბავშვურად ბღავიან.

და ჩამჩურჩულებს - ვერ ვდევნი
(ნება შემომრჩა არც ციდა):
„გაიგე: კვდომის შეძლების,
რომ სულს მადლი არ გასცილდა.

მიხვდი, მარტო ხარ, სიცივე
ტკბილია იდუმალებით...
ცივ სადენებში იხილე,
მარადჟამ ნორჩი მგზავრები...“

მომწყდი წყეულო! მომეშვი.
ნუ მცდი და ნუღარ მაწამებ!
წავალ თოვლში და ღამეში,
თავს შევაფარებ სხვა ჭალებს.

სადაც ნებათა დინება,
ნებით არ დაცლის ნებიანს,
ტკივილს ვინც მეტად მიება,
სამოთხეც იმას რგებია!



* * *
По улицам метель метет,
Свивается, шатается.
Мне кто-то руку подает
И кто-то улыбается.

Ведет - и вижу: глубина,
Гранитом темным сжатая.
Течет она, поет она,
Зовет она, проклятая.

Я подхожу и отхожу,
И замер в смутном трепете:
Вот только перейду межу -
И буду в струйном лепете.

И шепчет он - не отогнать
(И воля уничтожена):
"Пойми: уменьем умирать
Душа облагорожена.

Пойми, пойми, ты одинок,
Как сладки тайны холода...
Взгляни, взгляни в холодный ток,
Где всё навеки молодо..."

Бегу. Пусти, проклятый, прочь!
Не мучь ты, не испытывай!
Уйду я в поле, в снег и в ночь,
Забьюсь под куст ракитовый!

Там воля всех вольнее воль
Не приневолит вольного,
И болей всех больнее боль
Вернет с пути окольного!