ხანდახან, იმდენად მძიმეა შეგრძნება...
ფიქრებად აწვება თვალებზე წამწამებს,
მე თუკი ვინდომებ, ღიმილიც იფრქვევა,
ტუფტა თუ ნამდვილი? კითხვებმა დამღალეს...
მე მინდა, ხანდახან, წვიმაშიც ვიცეკვო...
ხანდახან, მზიანი... ჰაერიც ჩავყლაპო...
და, მერე, ღრუბლებზე, ფერადი ფიქრებით,
ლამაზი, პატარა, ოცნება დავხატო...
და ეხლაც, იმდენად მძიმეა შეგრძნება...
სხეულის სიმძიმე სუნთქვასაც ახშირებს...
ხან იქით ფიქრებში ჩამეღიმება,
ხან დაბლა ვეშვები, აბა თუ დამიჭერთ?!.
და, განა არ ვიცი ეხლაც რომ ბევრს ვბოდავ,
და ვინც ვერ გამიძლებთ, ნახვამდის, კარისკენ...
ფიქრი ამიმღვრია ამ მძიმე შეგრძნებამ...
მე წერა მინდოდა და წერა დავიწყე!!!