როგორი შორია ახლა ჩემი ქუჩა,
სადაც ბავშვობა დავტოვე, სადაც
შემიყვარდა გოგონა ჩექმებით,
გოგონა მზის სუნით, ცისფერი თვალებით,
და ჩემი სახლი, მომწვანო ფასადით,
ნომერი ოთხი, ქუჩის დასაწყისში,
სადაც ჩვენ ვხვდებოდით და მერე მეზობლის,
(არცერთს, რომ გვიყვარდა ისეთი მეზობლის)
ბლის ხეზე ჩუმად და ქურდულათ ვძვრებოდით,
როგორი შორია ახლა ბლის კენწეროც,
იქ დამრჩა ბავშვობა და წლები გადიან,
ბოლო კი არ უჩანს ამ ყოფის დასასრულს,
შენ იქნებ გახსოვარ, ან იქნებ არც კი,
ბიჭი ვარ დახეულ კედებით,
შენ კიდე გოგონა უცნაურ ჩექმებში.