ვიცოდი როცა მოკვლას ლამობდნენ,
ჩემში არ სურდათ ეს დიდი გრძნობა,
ეშმაკნი მესხდნენ ჩასაფრებულნი
მათ სუნით ვგრძნობდი: დამპალი მტრობა!

ვუსმენდი ფეთქვას საკუთარ გულის,
ეს უფრო იყო მორზეს ანბანი
და მის ფეთქვაში ვშიფრავდი ტექსტებს:
-სიყვარულია, სული განბანე"

მერე ზუმერი -რატომ არ გძინავს..
-გელოდებოდი, სად ხარ აქამდე?
შენს ხმაზე გული ლახტივით ცვითავს
სისხლიან ვენებს ვნების აღძვრამდე.

ისევ აქოთდნენ ჩასაფრებულნი,
-არ გამოგივათ, ძალიან ყარხართ!
ვერ ამაყროლებს თქვენი ნაგავი,
სიყვარულს ვაფრქვევ სურნელით ახალს!

იყვნენ ბინძურნი სადაც არიან,
ვერ შეგვეხება ჩვენ მათი სეტყვა.
მიყვარხარ კნუტი! მართლა მიყვარხარ!
შენთვის სიმართლე ეს მსურდა მეთქვა...

18/09/2013.

ბარტყის.