წინ არის ურალი, წინ არის ტაიგა,
რელსებზე ვაგონი, ხმაურობს, გუგუნებს,
ჩანთაში პური და სულ ცოტა წყალი მაქვს,
მივყავართ, ახალი ცხოვრება იწყება.

ვზივარ და ფიქრებმა წამიღეს ღმერთისკენ,
რატომღაც ფიქრობენ, რომ ღმერთი ცაშია,
მე ვფიქრობ სულში და გულში მყავს უფალი,
და ამას კაკუნით მიმტკიცებს ამ წუთში,
ჩემშია ნაწყენი უფალი, ხელზე კი ბორკილი,
ირწევა ვაგონი, დეკემბრის სუსხიან ამინდში.