ცოტა არ იყოს, შეცბუნების გრძნობა მეუფლება იმის გამო, რომ თავს ვაიძულებ იმ გერმანელი ებრაელის (თუ ავსტრიელი იყო? თუმცა, სულერთია)  ბრძანება – ოჰ, არა – ასე ვთქვათ, მითითება შევასრულო და ვწერო: თითქოს ჩემს სულს ვაშიშვლებდე. ვინ ვარ მე? უკეთესია, ალბათ, ჯერ საკუთარ თავს შევეკითხო ჩემი ცხოვრებისული ვნებებისა და, რაც გამიკეთებია, იმის შესახებ. ვინ მიყვარს? ვერ ვიხსენებ ვინმე ისეთის სახეს, რომ მიყვარდეს. ერთი ის ვიცი, რომ კარგი სამზარეულო მიყვარს. “ლა ტურ დ’არჟენტ”-ის მარტო ხსენებაზეც კი ტანში სასიამოვნო ჟრუანტელი მივლის. ეს სიყვარულია?
ვინ მეჯავრება? ვიტყოდი, ებრაელები. თუმცა, ფაქტი, რომ ასე მონასავით ვემორჩილები ავსტრიელი (თუ გერმანელი) ექიმის მითითებებს, მეტყველებს, რომ ამ წყეული ებრაელების საწინააღმდეგო არაფერი უნდა მქონდეს.
ებრაელებზე მხოლოდ ის ვიცი, რაც პაპაჩემმა მასწავლა: გამორჩეულად ათეისტი ხალხიაო,  - ჭკუას მარიგებდა, - მაგათთვის ამოსავალი წერტილი ისაა, რომ სიკეთე აქ უნდა განხორციელდეს, საფლავის მერე კი არაო. ჰოდა, მაგიტომაც, მაგათი საქმე მხოლოდ მსოფლიოს დაპყრობააო.
ჩემი ბავშვობის წლები მაგათი აჩრდილებით იყო დამძიმებული. პაპაჩემი აღმიწერდა ხოლმე მსტოვარ თვალებს, რომლებიც ისეთი ყალბებია, რომ შეიძლება შიშისაგან გაფითრდე კიდეც; მოლიპულ ღიმილს; აფთარივით კბილების ზევით აწეულ ბაგეებს; მძიმე, ამორალურ, სასტიკ მზერას; ცხვირსა და დაუღალავ პირს შორის მდებარე ნაოჭებს, რომლებიც სიძულვილმა წარმოქმნა; სამხრეთული ფრინველების ნისკარტივით მოკაუჭებულ ცხვირს... და თვალები, ოჰ, ეს თვალები.. გახუხული პურის ფერი გუგები, რომლებიც ცხელებაშეყრილივით მოძრაობენ და დაავადებულ ღვიძლზე მიგვანიშნებენ, თვრამეტსაუკუნოვანი სიძულვილი სეკრეციით რომაა აღვსილი და ათას პატარა ნაოჭად რომაა გამოხატული, რომლებიც ასაკთან ერთად კიდევ უფრო ღრმავდებიან და 20 წლის ებრაელი უკვე ისეთივე დამჭკნარია, როგორც მოხუცი. როდესაც იღიმება, გასიებული ქუთუთოები ებრაელს მჭიდროდ ეხურება და მათ შორის ოდნავი, თითქმის შეუმჩნეველი მანძილიღა რჩება, რაც ზოგიერთის აზრით ეშმაკობის ნიშანია, პაპაჩემი კი დააზუსტებდა ხოლმე, მრუშობას ნიშნავსო. და როდესაც იმდენად წამოვიზარდე, რომ მისი ნათქვამის გაგება შემძლებოდა, შემახსენებდა ხოლმე, რომ ებრაელი, გარდა იმისა რომ არის ესპანელივით პატივმოყვარე, ხორვატივით უვიცი, ლევანტელივით პირქუში, მალტელივით უმადური, ბოშასავით თავხედი, ინგლისელივით ბინძური, ყალმუხელივით ფლიდი, პრუსიელივით იმპერიული და ასტელივით ენაბოროტი, იმყოფება მუდმივად აღგზნებულ მდგომარეობაში, რაც იმის ბრალია, რომ ეგენი წინდაცვეთას იკეთებენ. წინდაცვეთა მაგათ მაღალ ერექციულობას განაპირობებს, რაც თავის მხრივ აბსოლუტურ არაპროპორციულობას ჰქმნის ლილიპუტივით აღნაგობასა და ნახევრად დასახიჩრებული გამონაზარდს შორის. 
ებრაელები მე ყოველ ღამე მესიზმრებოდნენ. მრავალი წლის მანძილზე.
მადლობა ღმერთს პირადად არცერთი მათგანი არ გამიცვნია, გარდა ერთი მეძავისა, ჩემს სიყმაწვილეში, ტურინის გეტოში რომ ცხოვრობდა (სულ ორიოდ სიტყვა თუ ვითხარით ერთმანეთს) და კიდევ ავტრიელი ექიმისა (თუ გერმანელი იყო, მაგრამ სულერთია).
გერმანელს ბევრს ვიცნობ, მაგათთან ვმუშაობდი კიდეც: ეგენი არიან კაცობრიობის ყველაზე უფრო დაბალი დონე, რისი წარმოდგენაც კი შეიძლება. საშუალო გერმანელი საშუალო ფრანგთან შედარებით ორჯერ მეტ ფეკალურ ნარჩენებს გამოყოფს. ნაწლავების ფუნქციის ჰიპერაქტივობა ტვინის ფუნქციასთან შედარებით, მაგათ ფიზიოლოგიურ ჩამორჩენაზე მეტყველებს. ბარბაროსების შემოსევის დროს, გერმანიკული ურდოები გზებს უზარმაზარი ფეკალური მასებით დაამშვენებდნენ ხოლმე. ეხლაც, ამ ბოლოG საუკუნეებში, ფრანგი მოგზაურები უზარმაზარი სიდიდის ფეკალიებს რომ დაინახავდნენ გზაზე, უკვე ხვდებოდნენ, რომ ესე იგი ელზასის საზღვარი გადალახული იყო. და თითქოს ეს საკმარისი არ იყოს, გერმანელებისათვის ტიპიურია ბრომიდროზი, ანუ ოფლის აყროლებული სუნი, დამტკიცებულია, რომ გერმანელის ურინა 20% აზოტს შეიცავს მაშინ როცა, სხვა ხალხებში აზოტის შემცველობა 15%-ს არ აღემატება.
გერმანელი თანაარსებობს ნაწლავების მუდმივ აშლილობასთან, რაც ლუდის გადაჭარბებული სმით და ღორის ხორცის იმ სოსისებითაა გამოწვეული, რომელსაც გამუდმებით შთანთქავს. ვნახე მე ეგენი ერთ საღამოს, ჩემი მიუნხენში ერთადერთი მოგზაურობის დროს, ეკლესიიდან განკვეთილი კათედრალების მსგავს და ინგლისური პორტებივით ბუღიან შენობებში, ღორის ქონის სუნით აყროლებულები, წყვილ-წყვილად იყვნენ, ქალები და კაცები, ხელში მაგრად ჩაებღუჯათ ლუდის იმხელა კათხები, მარტო ერთი მათგანიც კი საქონლის მთელ ნახირს რომ წყურვილს მოუკლავდა, ცხვირი-ცხვირზე ერთმანეთისთვის მიდებული, ცხოველურ სასიყვარულო დიალოგში იყვნენ გართულები, ერთმანეთის მყნოსავი ძაღლებივით. [...]
პირს ივსებენ თავიანთი “Gეისტ”-ით, რაც სულს ნიშნავს, ოღონდ ეგ ლუდის სულია, ყმაწვილობიდანვე რომ აშტერებს ხალხს, და ესაა ერთადერთი ახსნა, ხელოვნების სფეროში რატომ არასოდეს შექმნილა არაფერი საინტერესო რეინის იქითა მხარეს, გარდა რამდენიმე კათხის გამოსახულებიანი საშინელი ნახატისა და, რამდენიმე სასიკვდილოდ მოსაწყენი პოემისა. აღარაფერი რომ  ვთქვათ მაგათ მუსიკაზე: იმ რახ-რახა და მესაფლავე ვაგნერს კი არ გვულისხმობ, დღეს ფრანგებიც რომ გამოათაყვანა, არამედ ბახი მყავს მხედველობაში, ის მცირე, რაც მოვისმინე, აბსულუტურად უჰარმონიო და ზამთრის ღამესავით ცივია; იმ ბეთჰოვენის სიმფონიები კი, ბილწსიტყვაობის ორგიას ჰგავს.
ლუდის გადაჭარბებული სმა მაგათ საშუალებას უსპობს ოდნავ მაინც დაინახონ საკუთარი ვულგარულობა, ოღონდ ამ ვულგარულობის უმაღლესი წერტილი ისაა, რომ გერმანელობისა არ სცხვენიათ. მაგათ ოქროდ მიითვალეს ისეთი ხარბი და მრუში მოძღვრის სიტყვები, როგორიც ლუთერი იყო (მონაზვნის ცოლად მოყვანა შეიძლება?) მხოლოდ იმიტომ, რომ ბიბლია გააფუჭა მაგათ ენაზე გადმოთარგმნის დროს. ვინ ამბობდა, ორი დიდი ევროპული ნარკოტიკის, ალკოჰოლის და ქრისტიანობის ჭარბი დოზით მიიღებამ ავნო გერმანელებსო?
თავიანთი თავი ღრმა ჰგონიათ იმიტომ, რომ მაგათი ენა გაფანტულია, ფრანგულივით ცხადი არ არის, მაგ ენაზე არასოდეს ნათლად არაფერი არ გამოითქმება, სწორედ ისე, როგორც არცერთმა გერმანელმა არ იცის, თუ ზუსტად რისი თქმა უნდა, და ეს გაუგებრობა სიღრმისეულობაში ეშლება. გერმანელები ქალებივით არიან – ბოლომდე ვერ ჩასწვდები. სამწუხაროდ, სწორედ ამ არაექსპერესიული ენის შესწავლა, რომლის ზმნები თვალით ნერვიულად უნდა ეძებო, ვინაიდან არასოდეს არ არიან თავის ადგილას, მაიძულა ბავშვობაში პაპაჩემმა. თუმცა, რა უნდა მიკვირდეს, - ავსტრიაკანტი3 იყო ყოველთვის. ამგვარად, მე ეს ენა შევიძულე ზუსტად ისე, როგორც ის იეზუიტი, ვინც მას მასწავლიდა და თან ჯოხს თითებზე მირტყამდა ხოლმე.
მას მერე, რაც იმ გობინომ რასების არაერთგვაროვნების შესახებ დაწერა, ითვლება, რომ სხვა ხალხზე თუ ცუდი თქვი, ესე იგი შენი საკუთარი წარმომავლობა სხვებზე უკეთესი გგონია. მე ასე არ ვთვლი. მას მერე, რაც ფრანგი გავხდი (სანახევროდ უკვე ვიყავი, დედის მხრიდან), მივხვდი, თუ როგორი ზარმაცები, თაღლითები, ბოღმიანები, ეჭვიანები, იმ დონეზე ამპარტავნებიი, რომ ფიქრობენ,  თუ ფრანგი არ ხარ, ესე იგი ტყიური ხარო, და შენიშვნის მიღების უნარმოკლებულები ყოფილან ჩემი ახალი თანამემამულეები. სამაგიეროდ, იმასაც მივხვდი, რომ ფრანგის საკუთარი გენიალობის აღიარებამდე მისაყვანად  საკმარისია სხვა ხალხი გაკიცხო, მაგალითად, ასე: “ჩვენ, პოლონელებს ესა და ეს ნაკლი გვაქვს”; და ვინაიდან არაფერში არ უნდათ ვინმეს ჩამორჩნენ, თუნდაც ცუდ საქმეში, მაშინვე შემდეგნაირად რეაგირებენ: “ოჰ, არა, აქ საფრანგეთში უარესები ვართ” - და დაუყოვნებლივ იწყებენ ფრანგების ლანძღვას და ვერც კი ხვდებიან, რომ მახე დაუგე.
თავიანთი მსგავსები არ უყვართ, თუნდაც ეს მათთვის ხელსაყრელი იყოს. არავინაა ისეთი უზრდელი, როგორც ფრანგი მერესტორნე - ისეთ შეგრძნებას გიქმნის, თითქოს კლიენტი ეზიზღება (შეიძლება მართალიცაა) და მათი არსებობაც კი არ უნდაო (ტყუილია, ვინაიდან ფრანგი უხარბესია). “ილს გოროგენტ ტოუჯოურს”.  მაგრამ, აბა რამე ჰკითხეთ, “საის პას, მოი”, და ტუჩებს ისე მომუწავენ, თითქოს ქარი ეპარებათო.
ბოროტები არიან. მოწყენილობისაგან თავის დასაღწევად ხოცვა-ჟლეტას მიმართავენ. ერთადერთი ხალხია, ვინც მრავალი წლის მანძილზე საკუთარი მოქალაქეები იმით დააკავა, რომ ერთმანეთისათვის რიგ-რიგობით თავები დაეჭრათ; კიდევ კარგი ნაპოლეონმა მათი რისხვა სხვა წარმოშობის  ხალხებისაკენ მიმართა, და ესენიც ჩამწკრივდნენ და ევროპის დაქცევას შეუდგნენ.
ამაყობენ, რომ, თავიანთი აზრით, ძლიერი სახელმწიფო აქვთ, მაგრამ დროს მისი დანგრევის მცდელობაში ატარებენ: არავის, როგორც ფრანგს, ხელეწიფება აღმართოს ბარიკადა ნებისმიერი საბაბით ან ნიავის წამოქროლების მიზეზით, ხშირად თვითონაც რომ არ იცის, რატომ; და ვიღაცა საქმოსანს თავი ქუჩაში გააყვანინოს. ფრანგმა კარგად არ იცის, რა უნდა, მაგრამ გადასარევად იცის, რომ არ უნდა ის, რაც აქვს. მოკლედ რომ მოვჭრა, სიმღერის გარდა სხვა არაფრის უნარი არ შესწევთ.
დარწმუნებულები არიან, რომ მთელი მსოფლიო ფრანგულად ლაპარაკობს. რამდენიმე ათწელულის წინათ, იმ გენიოსმა ლუკასმა5, ეროვნულ  ბიბლიოთეკას ძველი წიგნების პირველი და ბოლო გვერდები - სადაც არაფერი ეწერა - მოჰპარა და, თუმცა ჩემზე კარგად კალიგრაფიის გაყალბება არ შეუძლია, 30 000 ხელმოწერიანი ფალსიფიცირებულ დოკუმენტი დაამზადა. არ ვიცი, რამდენი მათგანი მიჰყიდა უდიდეს ფასად იმ შტერ შალს6 (დიდი მათემატიკოსიო, ამბობენ, მეცნიერებათა აკადემიის წევრი, ჩემი აზრით კი წმინდა წყლის სულელია), და არა მარტო მან, არამედ მაგისმა აკადემიკოსმა ბევრმა კოლეგამაც დაიჯერა, რომ ფრანგულად ჰქონდა წერილები დაწერილი კალიგულას, კლეოპატრას, იულიუს კეისარს, და, რომ ფრანგულადვე ჰქონიათ ერთმანეთში მიმოწერა პასკალს, ნიუტონსა და გალილეოს, როცა ბავშვმაც კი იცის, რომ იმ საუკუნეებში განათლებული ხალხი ლათინურად წერდა. განათლებულ ფრანგებს ხომ ვერც კი წარმოედგინათ, რომ სხვა ხალხები თურმე ფრანგულად არ ლაპარაკობენ.  გარდა ამისა, ყალბ წერილებში ნათქვამი იყო, რომ სამყაროს მიზიდულობის კანონი პასკალმა აღმოაჩინა ნიუტონამდე 20 წლით ადრე და ეს საკმარისი გახდა ამ ეროვნული ქედმაღლობით დაავადებული სორბონელების დასაბრმავებლად.
უვიცობა, ალბათ, მაგათი სიძუნწის შედეგია. სიძუნწე ფრანგების ეროვნული ზნეა, თუმცა ისინი ამას ნიჭად აღიქვამენ და “ეკონომიას” ეძახიან. მხოლოდ ამ ქვეყანაში შეიძლებოდა ვინმეს აზრად მოსვლოდა ძუნწის შესახებ მთელი კომედიის შეთხზვა. მამა გრანდეზე რომ აღარაფერი ვთქვათ.
შეაჯვარეთ, როგორც ეს მცენარეებში ხდება, ფრანგი ებრაელთან (უკეთესია, გერმანული წარმოშობისა თუ იქნება) და მიიღებთ იმას, რაც სახეზეა: მესამე რესპუბლიკა.
ფრანგი იმიტომ გავხდი, რომ ვეღარ შევძელი იტალიელობის ატანა. ვინაიდან პიემონტელი ვარ (დაბადებით), ვგრძნობდი, რომ მამლის კარიკატურა ვიყავი, ოღონდ იდეებით მამალი მჯობდა. ყოველი სიახლეს გაგონებაზე  პიემონტელების ძარღვებში სისხლი ეყინებათ, მოულოდნელობა მათ აშინებთ. ორი სიცილიის სამეფომდე8 მაგათ წასაყვანად (უნდა აღინიშნოს, რომ გარიბალდის არმიაში ძალიან ცოტა პიემონტელი იყო), ორი ლიგურიელის ჩარევა გახდა საჭირო: ისეთი ქარიზმატულის, როგორიც გარიბალდი იყო და ისეთი თარსის, როგორიც მაცინი გახლდათ. ნეტავი იცოდეთ რა აღარ ვნახე, პალერმოში რომ მიმავლინეს, მაგ პერიოდში (როდის იყო? უნდა გავიხსენო). მარტო იმ ხელმოცარულ დიუმას უყვარდა ეს ხალხი, იმიტომ რომ ეპირფერებოდნენ, ფრანგებისგან განსხვავებით. ფრანგებისათვის დიუმა ყოველთვის შერეული რასის ადამიანი იყო და ასეთად რჩებოდა. დიუმა უყვარდათ ნეაპოლელებს და სიცილიელებს, თავადვე მულატებს, ოღონდ არა ავხორცი დედის შეცდომის გამო, არამედ იმ თაობათა ცვლის შედეგად გაჩენილებს, რომლებმაც მზაკვარ ლევანტელებთან, ოფლიან არაბებთან და დეგენერატ ოსტგუთებთან სისხლის აღურიეს; და თავიანთი ჰიბრიდი წინაპრებისაგან მხოლოდ ცუდი წამოიღეს მემკვიდრეობით: სარაცინებისაგან – სიზარმაცე, შვაბიელებისაგან – სისასტიკე, ბერძნებისაგან – დაუსრულებლობა და გაუთავებელი ლაპარაკის ისეთი უნარი, ბოლოს თავი რომ გაუსკდება ადამიანს. [...]
იტალიელი არის ფლიდი, მატყუარა, არამზადა და მოღალატე. იტალიელის საქმე ხანჯალია და არა ხმლით ორთაბრძოლაში გასვლა; წამალს საწამლავი ურჩევნია; იტალიელი შეთანხმების დამრღვევია, ერთგულება მხოლოდ ქარის მიმართულებით დროშების ცვლაში ახასიათებს. ვნახე, რაც დაემართათ ბურბონ გენერლებს, როგორც კი გარიბალდის ავატიურისტები და პიემონტელი გენერლები გამოჩნდნენ ასპარეზზე.
ოღონდ, ეგ არის, რომ იტალიელები ზედგამოჭრილები არიან მღვდლობისათვის. სამღვდელოება ერთადერთი ნამდვილი მთავრობაა, რომელიც მაგათ ჰქონდათ მას მერე, რაც ის გაფუჭებული ბოლო რომაელი იმპერატორი გაანადგურეს ბარბაროსებმა, ვინაიდან ქრისტიანობას ანტიკური რასის სიამაყე უკვე შეერყია.
მღვდლები...  როგორ გავიცანი ეგენი? მე მგონი, პაპაჩემის სახლში. ბუნდოვნად მახსენდება გაკვრითი მზერა, დანჯღრეული კბილები, პირიდან ამომავალი სუნი, ოფლიანი ხელები, რომლებიც ცდილობდნენ, რომ ნიკაპზე მომფერებოდნენ.  საზიზღრობა. უსაქმურები არიან, მიეკუთვნებიან ყველაზე უფრო საშიშ კლასს, როგორც ქურდები და მაწანწალები. ადამიანი იმიტომ ხდება მღვდელი, ან ბერი, რომ უსაქმურად იცხოვროს, უსაქმურობა კი თავიანთი მრავალრიცხოვნობის გამო გარანტირებული აქვთ. მოდი, ასე ვთქვათ: ყოველ ათას ადამიანზე რომ ერთი მღვდელი მოდიოდეს, მაშინ იმდენი საქმე ექნებოდათ, რომ ღიპგადმოგდებულები კაპლუნის ჭამისათვის კი ვეღარ მოიცლიდნენ.  ყველაზე უღირს მღვდლებში მთავრობა ამოარჩევს ხოლმე ყველაზე უფრო სულელს და ეპისკოპოსად ნიშნავს.
როგორც კი დაიბადები, უმალ გარს გეხვევიან ნათლობის დროს, სკოლაშიც ეგენი დაგხვდებიან, თუ შენი მშობლები იმდენად შტერები აღმოჩნდნენ, რომ მაგათ მიაგანდეს, მერე პირველი ზიარება მოდის, მერე კატეხიზმი. შენი ქორწილის დღესაც მღვდელია შენს გვერდით, რათა გითხრას, თუ რა უნდა გააკეთო [...]
ეგენი სულ იმეორებენ, რომ მაგათი სამეფო ამქვეყნად არ არის, თუმცა, ყველაფერს იტაცებენ, რაზეც ხელი მიუწვდებათ. ცივილიზაცია უნაკლო ვერასოდეს გახდება, სანამ ბოლო ეკლესიის ბოლო ქვა არ დაეცემა ბოლო მღვდელს და დედამიწა ამ გეენისაგან გათავისუფლდება.
კომუნისტებმა გაავრცელეს აზრი, რომ რელიგია ხალხთა ოპიუმიაო. ეს მართალია, ვინაიდან რელიგია საჭიროა ხალხის შესაკავებლად, რომ ცდუნებას არ აჰყვეს. რელიგია რომ არ ყოფილიყო, ორჯერ მეტი ხალხი იქნებოდა ბარიკადებზე; კომუნას დღეებში საკმარისი ხალხი არ გავიდა, ამიტომაც მოახერხეს მათი მოსპობა დიდხანს რომ არ უფიქრიათ, ისე. მას მერე, რაც იმ ავსტრიელ ექიმს მოვუსმინე კოლუმბიური ნარკოტიკების სასარგებლო თვისებებზე რომ მიყვებოდა, ვიტყოდი, რომ რელიგია ხალხის კოკაინიც არის, ვინაიდან უბიძგებდა და უბიძგებს ხალხებს ომებისაკენ, ურწმუნოების განადგურებისაკენ, და ეს ეხება  ქრისტიანებსაც, მუსულმანებსაც და სხვა კერპთაყვანისმცემლებსაც. ადამიანები ვერასოდეს შეძლებდნენ ისე სრულყოფილად და ენთუზიაზმით დაეხოცათ ერთმანეთი, როგორც ამას თავიანთი რელიგიური მრწამსიდან გამომდინარე ახერხებენ. [..]
ყველაზე უარესები, ცხადია, იეზუიტები არიან. ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს მაგათ ოდესღაც ცუდად მოვექეცი, თუ პირიქით, თვითონ  მავნეს რაღაცა, კარგად ვერ ვიხსენებ. შეიძლება იეზუიტები კი არა, მაგათი ხორცისმიერი ძმები, მასონები იყვნენ. ეგენი იეზუიტებივით არიან, ოღონდ ცოტა უფრო დაბნეულები. იმათ თავიანთი თეოლოგია მაინც აქვთ და იციან, რა მანევრები გააკეთონ, მასონებს კი თეოლოგია ბევრი აქვთ და სულ ერთმანეთში ერევათ. მასონებზე პაპაჩემი მელაპარაკებოდა ხოლმე. მაგათ მეფეს თავი მოაჭრეს და კარბონარები წარმოშვეს – ცოტა უფრო სულელი მასონები, ვინაიდან ჯერ თავს ახვრეტინებდნენ, მერე საკუთარ თავებს აჭრევინებდნენ მას შემდეგ, რაც ბომბის დამზადება შეეშალათ. ანდა, სოციალისტები, კომუნისტები ან კომუნარები გახდნენ. ყველა კედელთან დაცხრილეს. კარგად გაკეთებული საქმე იყო, ყოჩაღ ტიერ!
მასონები და იეზუიტები. იეზუიტები იგივე მასონები არიან, ოღონდ ქალივით აცვიათ.

2. ჩჰი სონო?
Iლ ტედესცო ვივე ინ უნო სტატო დი პერპეტუო იმბარაზზო ინტესტინალე  დოვუტო ალლ’ეცცესსო დი ბირრა ე დი ქუელლე სალსიცცე დი მაიალე დი ცუი ს’ინგოზზა. Lი ჰო ვისტი უნა სერა, დურანტე ილ მიო უნიცო ვიაგგიო ა Mონაცო, ინ ქუელლე სპეციე დი ცატტედრალი სცონსაცრატე, ფუმოსე ცომე უნ პორტო ინგლესე, პუტეოლენტი დი სუგნა ე ლარდო, პერსინო ა დუე ა დუე, ლუი ე ლეი, ლე მანი სტრეტტე ინტორნო ა ქუეი ბოცცალი დი ბირრა ცჰე დისსეტერებბერო და სოლი უნა მანდრია დი პაცჰიდერმი, ნასო ა ნასო ინ უნ ბესტიალ დიალოგო ამოროსო, ცომე დუე ცანი ცჰე სი ანნუსანო. {..}
ში რიემპიონო ლა ბოცცა დელ ლორო Gეისტ, ცჰე ვულ დირე სპირიტო, მე ე’ ლო სპირიტო დელლა ცერვოგია, ცჰე ინსტუპიდისცე სინ და გიოვანი, ე სპიეგა პერცჰე’ ოლტრე ილ ღენო ნონ სი სია მაი პროდოტტო ნიენტე დ’ინტერესსანტე ნელლ’არტე, სალვო ალცუნი  ქუადრი ცონ ცეფფი რიბუტტანტი, ე პოემი დი უნა ნოია მორტალე. Pერ ნონ დირე დელლა ლორო მუსიცა:  ნონ პარლო დი ქუელ ჭაგნერ ფუნერარიო ცჰე ოგგი რინცოგლიონისცე ანცჰე ი ფრანცესი მა, პერ ქუელ პოცო ცჰე ნე ჰო უდიტო, ლე ცომპოსიზიონი დელ ლორო Bაცჰ სონო ტოტალემნტე პრივე დი არმონია, ფრედდე ცომე უნა ნოტე დი ინვერნო, ე ლე სინფონიე დი ქუელლ Bეეტჰოვენ სონო უნ’ორგია სგუაიატაგგინე.
L’აბუსო დი ბირრა ლი რენდე ინცაპაცი დი ავერე ლა მინიმა იდეა დელლა ლორო ვოლგარიტა’, მა ილ სუპერლატივო დი ქუესტა ვოლგარიტა’ ე’ ცჰე ნონ სი ვერგოგნანო დი ესსერე ტედესცჰი. Hანნო პრესო სულ სერიო უნ Mონაცო გჰიოტტონე ე ლუსსურიოსო ცომე Lუტერო (სი პუო’ სპოსარე უნა მონაცა?), სოლო პერცჰე’ ჰა როვინატო ლა Bიბბია ტრადუცენდოლა ნელლა ლორო ლინგუა. ჩჰი ჰა დიტტო ცჰე ჰანნო აბუსატო დეი დუე გრანდი ნარცოტიც ეუროპეი, ლ’ალცოოლ ე ილ ცრისტიანესიმო?
      ში რიტენგონო პროფონდი პერცჰე’ ლა ლორო ლინგუა ე’ ვაგა, ნონ ჰა ცჰიარეზზა დი ქუელლა ფრანცესე, ე ნონ დიცე მაი ესატტამენტე ქუელ ცჰე დოვრებბე, ცოსი’ ცჰე ნესსუნ ტედესცო სა მაი ქუელლო ცჰე ვოლევა დირე – ე სცამბია ქუესტა ინცერტეზზა პერ პროფონდიტა’. ჩონ ი ტედესცჰი ე’ ცომე ცონ ლე დონნე – ნონ სი არრივა მაი ალ ფონდო. Mალაუგურატამენტე ქუესტა ლინგუა ინესპრესსივა, ცონ ი ვერბი ცჰე, ლეგგენდო, დევი ცერცარე ანსიოსამენტე ცონ გლი ოცცჰი, პერცჰე’ ნონ სტანნო მაი დოვე დოვრებბერო ესსერე, ილ ნონნო მი ჰა ობბლიგატო ად აპპრენდერლა და რაგაზზო – ნე’ ც’ერა და სტუპირსი, აუსტრიაცანტე ცომ’ერა. E ცოსი’ ქუესტა ლინგუა ლ’ჰო ოდიატა, ტანტო ქუანტო ილ გესუიტა ცჰე ვენივა ა ინსეგნარმელა ა ცოლპი დი ბაცცჰეტტა სულლე დიტა.
  Dა ქუანდო ქუელლ Gობინეაუ ჰა სცრიტტო სულლა დისეგუაგლიანზა დელლე რაზზე პარე ცჰე სე ქუალცუნო პარლა მალე დი უნ ალტრო პოპოლო, ე’ პერცჰე’ რიტიენე სუპერიორე ილ პროპრიო. Iო ნონ ჰო პრეგიუდიზი. Dა ქუანდო სონო დივენტატო ფრანცესე (ე ლო ერო გია’ ა მეტა’ პერ ვია დი მადრე) ჰო ცაპიტო ქუანტო ი მიეი ნუოვი ცომპატრიოტი ფოსსერო პიგრი, ტრუფფატორი, რანცოროსი, გელოსი, ორგოგლიოსო ოლტრე ოგნი ლიმიტე ალ პუნტო დი პენსარე ცჰე ცჰი ნონ ე’ ფრანცესე სია უნ სელვაგგიო, ინცაპაცი დი აცცეტტარე რიმპოვერი. Pერო’ ჰო ცაპიტო ცჰე პერ ინდურრე უნ ფრანცესე ა რიცონსოცერე უნა ტარა სულლა სუა გენია ბასტა პარლარგლი მალე დი უნ ალტრო პოპოლო, ცომე ა დირე “ ნოი, პოლაცცჰი აბბიამო ქუესტო ო ქეუსტ’ალტრო დიფფეტტო” ე, პოიცჰე’ ნონ ვოგლიონო ესსერე სეცონდი ა ნესსუნო, ნეპპურე ნელ მალე, სუბიტო რეაგისცონო ცონ “ოჰ ნო, ქუი ინ Fრანცია სიამო პეგგიო” ე ვია ა სპარლარე დეი ფრანცესი, სინო ა ცჰე ნონ სი რენდონო ცონტო ცჰე ლი ჰაი პრესი ინ ტრაპპოლა.
Nონ ამანო ა ლორო სიმილი, ნეპპურე ქუანდო ნე ტრაგგონო ვანტაგგიო. Nესსუნო ე’ მალედუცატო ცომე უნ ტავერნიერე ფრანცესე, ჰა ლ’არია დი ოდიარე ი ცლიენტი (ე ფორსე ე’ ვერო) ე დი დესიდერარე ცჰე ნონ ცი სიანო (ედ ე’ ფალსო, პერცჰე’ ილ ფრანცესე ე’ ავიდისსიმო). Iლს გროგნეტ ტოუჯოურს. Pროვატე ა დომანდარგლი ქუალცოსა: საის პას, მოი, ე პროტრუდონო ლე ლაბბრა ცომე სე პეტასსერო.
შონო ცატტივი. Uცციდონო პერ ნოია. E’ ლ’უნიცო პოპოლო ცჰე ჰა ტენუტო ოცცუპატი პერ ვარი ანნი ი პროპრი ციტტადინი ა ტაგლიარსი რეციპროცამენტე ლა ტესტა, ე ფორტუნა ცჰე Nაპოლეონე ჰა დევიატო ლა ლორო რაბბია სუ ქუელლი დი ალტრა რაზზა, ცონცოლონნანდოლი ა დისტრუგგერე ლ’Eუროპა.
შონო ფიერი დი ავერე უნო სტატო ცჰე დიცონო პოტენტე მა პასსანო ილ ტემპო ა ცერცარე დი ფარლო ცადერე: ნესსუნო ცომე ილ ფრანცესე ე’ ბრავო ა ფარ ბარრიცარე პერ ოგნი რაგიონე ო ა ოგნი სტორმირე დი ვენტო, სპესსო სენზა საპერე ნეპპურე პერცჰე’, ფაცენდოსი ტრასცინარე პერ სტრადა დალლა პეგგიორ ცანაგლია. Iლ ფრანცესე ნონ სა ბენე ცჰე ცოსა ვუოლე, სალვო ცჰე სა ალლა პერფეზიონე ცჰე ნონ ვუოლე ქუელლო ცჰე ჰა. E პერ დირლო ნონ სა ფარ ალტრო ცჰე ცანტარე ცანზონე.
ჩრედონო ცჰე ტუტტი ილ მონდო პარლი ფრანცესე. E’ აცცადუტო ქუალცჰე დეცინა დ’ანნი ფა ცონ ქუელ Lუცას, უომო დი გენიო – ტრენტამილა დოცუმენტი აუტოგრაფი ფალსი, რუბანდო ცარტა ანტიცა ტაგლიანდო ი რისგუარდი დი ვეცცჰი ლიბრი ალლა Bიბლიოტეცა Nაზიონალე, ე იმიტანდო ლე ვარიე ცალიგრაფიე, ანცჰე სე ნონ ცოსი’ ბენე ცომე საპრეი ფარე იო… Nე ავევა ვენდუტი ნონ სო ქუანტი ა ცარისსიმო პრეზზო ა ქუელლ’იმბეცილლე დი ჩჰარლეს (გრან მატემატიცო, დიცონო, ე მემბრო დელლ’Aცცადემია დელლე შციენზე, მა გრან ცოგლიონე). E ნონ სოლო ლუი მა მოლტი დეი სუოი ცოლლეგჰი აცცადემიცი ჰანნო პრესო პერ ბუონო ცჰე ინ ფრანცესე ავერსსერო სცრიტტო ლე ლორო ლეტტერე ჩალიგოლა, ჩლეოპატრა ო Gიულიო ჩესარე, ე ინ ფრანცესე სი სცრივესსერო ლ’უნ ლ’ალტრო Pასცალ, Nეწტონ ე Gალილეო, ქუანდო ანცჰე I ბამბინი სანნო ცჰე I საპიენტი დი ქუეი სეცოლი სი სცრივევანო ინ ლატინო. I დოტტი ფრანცესი ნონ ავევანო იდეა  ცჰე ალტრი პოპოლი პარლასსერო ინ მოდო დივერსო დალ ფრანცესე. Iნოლტრე ლე ლეტტერე ფალსე დიცევანო ცჰე Pასცალ ავევა სცოპერტო ლა გრავიტაზიონე უნივერსალე ვენტ’ანნი პრიმა დი Nეწტონ, ე ქუესტო ბასტავა ად ადდაცინარე ქუეი სორდბონარდი დივორატი დალლა სპოცცჰია ნაზიონალე.
Fორსე ლ’იგნორანზა ე’ ეფფეტტო დელლა ლორო ავარიზია – ილ ვიზიო ნაზიონალე, ცჰე ესსი პრენდონო პერ ვირტუ’ ე ცჰიამანო პარსიმონია. შოლო ინ ქუესტო პაესე სი ე’ პოტუტა იდეარე უნა ინტერა ცომმედია ინტორნო ა უნ ავარო. Pერ ნონ დირე დი პაპა’ Gრანდეტ. […]
Iნნესტატე, ცომე სი ფა ნელლე პიანტე, უნ ფრანცესე ცონ უნ ებრეო (მაგატი დი ორიგინე ტედესცა) ე ავეტე ქუელლ ცჰე აბბიამო – ლა თერზა ღეპუბბლიცა.
შე მი სონო ფატტო ფრანცესე ე’ პერცჰე’ ნონ პოტევო სოპპორტარე დი ესსერე იტალიანო. Iნ ქუანტო პიემონეტესე (პერ ნასციტა), სენტივო დი ესსერე სოლტანტო ლა ცარიცატურე დი უნ გალლო, მა დალე იდéე პიუ’ რისტრეტტე. […]
L’იტალიანო ე’ ინფიდო, ბუგიარდო, ვილე, ტრადიტორე, სი ტროვა პიუ’ ა სუო აგიო ცოლ პუგნალე ცჰე ცონ ლა სპადე, მეგლიო ცოლ ველენო ცჰე ცოლ ფარმაცო, ვისციდო ნელლა ტრატტატივა, ცოერენტე სოლო ნელ ცამბიარ ბანდიერა ა ოგნი ვენტო.  Hო ვისტო ცჰე ცოსა ე’ აცცადუტო აი გენერალი ბორბონიცი ნონ აპპენა სონო აპპარსი გლი ავვენტურიერი დი Gარიბალდი ე ი გენერალი პიემონტესი.
E’ ცჰე გლი იტალიანი სი სონო მოდელლატი სუი პრეტი, ლ’უნიცო ვერო გოვერნო ცჰე აბბიანო მაი ავუტო და ქუანდო ქუელ პერვერტიტო დელლ’ულტიმო იმპერატორე რომანო ე’ სტატო სოდომიზზატო დაი ბარბარი.
I პრეტი […] ჩომინცი ად ავერლი ატტორნო აპპენა ნატო ქუანდო ტი ბატტეზზანო, ლი რიტროვი ა სცუოლა, სე ი ტუოი გენიტორი სონო სტატი ცოსი’ ბიგოტტი და აფფიდარტი ა ლორო, ე პოი ც’ე’ პრიმა ცომუნიონე, ილ ცატეცჰისმო. ჩ’ე’ ილ პრეტე ილ გიორნო დელ ტუო მატრიმონიო ა დირტი ცოსა დევი ფარე ინ ცამერა.
ღიპეტონო ცჰე ილ ლორო რეგნო ნონ ე’ დი ქუესტო მონდო, ე მეტტონო ლე მანი სუ ტუტტო ქუელლო ცჰე პოსსონო არრაფფარე. Lა ცივილტა’ ნონ რაგგიუნგერა’ ლა პერფეზიონე ფინცჰე’ ლ’ულტიმა პიეტრა დელლ’ულტიმა ცჰიესა ნონ სარა’ ცადუტა სულლ’ულტიმო პრეტე, ე ლა ტერრა სარა’ ლიბერა და ქუელლა გენია.
I ცომუნისტი ჰანნო დიფუსო ლ’იდეა ცჰე ლა რელიგიონე სია ლ’ოპპიო დეი პოპოლი. E’ ვერო, პერცჰე’ სერვე ა ტენერე ფრენო ლე ტენტაზიონი დეი სუდდიტი, ე სე ნონ ფოსსე ლა რელიგიონე ცი სარებბე ილ დოპპიო დი გენტე სულლე ბარრიცადე, მენტრე ნეი გიორნი დელლა ჩომუნე ნონ ერანო აბბასტანზა, ე სიე ე’ პოტუტო ფარლი ფუორი სენზა ტროპპო ატტენდერე. Mა, დოპო ცჰე ჰო უდიტო ქუელლ მედიცო აუსტრიაცო პარლარე დეი ვანტაგგი დელლა ფროგა ცოლომბიანა, დირეი ცჰე ლა რელიგიონ ე’ ანცჰე ლა ცოცაინე დეი პოპოლი, პერცჰე’ ლა რელიგიონ ჰა სპინო ე სპინგე ალლე გუერრე, აი მასსაცრე დეგლი ინფედელი, ე ქუესტო ვალე პერ ი ცრისტიანი, მუსულმანი ე ალტრი იდოლატრი. […] Gლი უომინი ნონ ფანნო მაი მალე ცოსი’ ცომპლეტამენტე ედ ენტუსიასტიცამენტე ცომე ქუანდო ლო ფანნო პერ ცონვინზიონე რელიგიოსა.
Pეგგიორი დი ტუტტი, ცერტამენტე ი გესუიტი. Hო ცომე ლა სენსაზიონე  დი ავერლი გიოცატო ალცუნი ტირი, ო ფორსე სონო ლორო ცჰე მი ჰანნო ფატტო დელ მალე, ნონ რიცორდო ანცორა ბენე. O ფორსე ერანო ი ლორო ფრატელლი ცარნალი, ი მასსონი. ჩომე ი გესუიტი, სოლო უნ პოცო პიუ’ ცონფუსე. Qუელლი ჰანნო ალმენო უნა ლორო ტეოლოგია ე სანნო ცომე მანოვრარლა, ქუესტი ნე ჰანნო ტროპე ე ცი პერდონო ლა ტესტა. Dეი მასსონი მი პარლავა მიო ნონნო. ჩონ გლი ებრეი ჰანნო ტაგლიატო ლა ტესტა ალ რე. E ჰანნო გენერატო ი ცარბონარი, მასსონი უნ პო’ პიუ’ სტუპიდი პერცჰე’ სი ფაცევანო ფუცილარე, უნა ვოლტა, ე დოპო სი სონ ფატტი ტაგლიარე ლა ტესტა პერ ავერ სბაგლიატო ა ფაბბრიცარე უნა ბომბა, ოპპურე სონო დივენტატი სოციალისტი, ცომუნისტი ე ცომუნარდი. თუტტი ალ მურო. Bენ ფატტო, თჰეის.
Mასსონი ე გესუიტი. I გესუიტი სონო მასსონი ვესტიტი და დონნა