გულს გაჩუქებდი საგულეში რომ მქონდეს ისევ ვარდობისთვეში დავტოვებდი ვარდებს შენს სახლთან იასამანით მოგირთავდი მისასვლელ ბილიკს სულს ამაღლებულს ფანტაზიის ვხედავ მწვერვალთან..
ნუ გეგონება გრძნობას ვიყო აგორებული აპრილის ვარდებს გახუნებულ პერანგს მოვაცვავ დაღონებული? მერე რა რომ ბედის არამწამს გაოცებული? ფიქრებს ისევ შენსკენ მოვმართავ.
საუცხოოა სამოსელი სულის და გულის გონების მეფეს აზროვნების არ აქვს უნარი გრძნობაა ვითომ თუ გრძნეულის არის ხრიკები გაურკვეველი უსიტყვო და დაუწუნარი..
თუმცა გაივლის ვარდობისთვე დაჭკნება ვარდი იასამანი? პირველ თოვლზე შეწყვიტავს სუნთქვას გული საგულეს ალბათ ისევ დაუბრუნდება აზრები აზრეს დავამსგავსე... უთუოდ მსურდა....
