ამბობენ, რომ შავია; ამბობენ, რომ ისე რა...
მზის ჩასვლაზე, პლიაჟზე, თოლიებზე მოფენილ, -
იქ ხომ მარადიულად ზღვაზე ლაპარაკობენ.
ნიჟარებშიც ისმის ამ სევდის წყნარი სიმღერა,
რომელიც იმქვეყნიურს დარჩა განუყოფელი.
მეკი, ზღვის მოჩვენებას, რითი უნდა ვამკობდე,
როცა წყალწაღებული ტალღასავით მივღელავ.

გაშავდაო - ამბობენ (ამობობენ, რომ არც ისე),
ფერი დაკრავს მკვდრების და მათი წუთისოფელის:
ვინც წავიდნენ და კვალი, ზღვაში ტალღად დატოვეს,
როგორც ოქრო - ნარბენი; როგორც ოქრო - საწმისზე...
ახლა კი, სიქათქათეს, მისგან ვინღა მოელის?..
გამჭვირვალე ცრემლივით იტევს ზღვა სიმარტოვეს,
რასაც სხვა ვერასოდეს გაისიგრძ-სიგანისებს.