-არ იფიქრო, ნუ ჩემზე...



ანდა რატო უნდა ვიფიქრო?!....
ვწევარ ზედმეტად თავისუფალი ვარ ყველაფრისაგან,
რადგან გავნდევნე ყველა ფიქრი რაც კი მქონია...
მხოლოდ ერთია რაც კი დამრჩა გულზე მიმება-მელანქოლია.

სევდიან თვალებს, ცრემლებიანს ანდაც სულც მშრალს,
იმ ფიქრებისგან მხოლოდ ერთი დარჩა ეული.
გულში რომელიც ბეღურებმა შემოიტანეს
შენი თვალები უსადესი, შენი სხეული..

გუშინ ქუჩების, ფოთლებისგან ალაგებისას
როცა ბუნკერს მიაყარეს, ცოტა უსულოდ
გული მეტკინა, ფოთლები რომ აღარ მღეროდნენ
და ეს სხეულიც ამელეწა სულ მთლად უსულო...

რა მარტივია ორი სიტყვა- "შენ  არ იფიქრო"
როდესაც ვწევარ განთიადზე, ანდაც პირიქით
გაძარცვულია ჩემი სული, თავად მიხვდები

შენ არ იფიქრო ჩემო კარგო, შენ არ იფიქრო...