მოგონებებს დააფრინდა ჩიტი,
ამოკენკა, დამიტოვა სევდა,
გულს მიწვრილებს კოდალას ხმა ტყეში,
კაკ-კუკ, კაკ-კუკ, გულის ფიცარს ვჭედავ.
დაუბერავს შემოდგომის ქარი,
ფოთლებივით ამიკენწლავს ფიქრებს,
მიწა საბანს დაიფარებს მალე,
მე კი ნაღველს თავშალივით ვიხვევ.