გუშინსწინ ლუდი ვადუღე,
გავჭკვაუგონთდი, გამავსთვერ,
მემრ ჩამუელი ქალაქსა,
თვალი შავადგი ქალას ერთს.

მემრ კიდე მაგრად შავსთვერი,
არა ვსტოვებდი არაყებს,
ბოთლში, ჭიქაში, ქვაბებში,
რაშიც მასპინძელთ მანახეს.

დავბრუნდი, ჯალაფ დამიხვდა,
ჩემ მლანძღველ-მაგინებელი,
თითქოს ცუდ მექნა, მერცხვინოს,
მამ-პაპათ სახლის კედლები.

გარეთ დამტუეს, მარტოკა,
სახლს არ შამიშვეს - შინასა,
გამწარებულმა იქაცა -
არყიან ბოთლა ვინატრა.

გამოხდა ხანი, დროება,
ნაჩხუბარ ოჯახ - შამრიგდა,
არ ვიშლი არყის დალევას,
მთვრალ - ლექსის წამოძახილსა!