სულში დამიმწუხრდა, მახრჩობს თეთრი კვამლი,
მთვარემ შუაზე გაყო შავი მედიანა,
თავი შემოდგომით მაშინ მოვიკალი,
როცა გაზაფხული მომესევდიანა.
შენში უჩემობა ვეღარ დავატიე,
სუნთქვით მოვილოცე სივრცის ნაპირები,
წუხელ ცისფერი მზე წითლად დავამტვრიე
და დღეს დედამიწით თამაშს ვაპირებდი.
მთებზე ფეხშიშველი ვიყავ ასული და
თქვენი ჯოჯოხეთის განა მეშინოდა,
სევდამ ჩამომკაწრა აწმყოს წარსული და
ჯვარი დავიწერეთ მე და შეშლილობამ.
დარდით დამეწყრილმა სუფთა რვეულივით,
ღამეს დავათიე ზეცა სისხლიანი,
მიწას ყელში ვეცი გადარეულივით,
სული გავუხადე ლურჯად ნისლიანი.
შენ ჩემს გვირილებით მუდამ ოცდებოდი,
დღეს კი აღარ მინდა სისხლით დატირება,
მე მარადისობის გზებზე ვოცნებობდი
და ფერეიდანის სუნთქვა მატირებდა.
ტანზე შემომერღვა სივრცის მთლიანობა,
ლოცვით მეფერება წმინდა საროველი,
მინდა გავიხადო ადამიანობა,
როგორც დახეული სევდის სამოსელი.
სულში დამიმწუხრდა და მზეს ვეკიდები,
მთვარემ შუაზე გაყო შავი მედიანა,
როგორ არ მოვიკლა თავი გეკითხები,
როცა გაზაფხული მომესევდიანა.