ნეტავ რად გადაგეყარე,
ბარს მოვარდნილო ირემო,
რქა ზედ გულზედა გამკარი,
ვნებათა მორევს მირევო.

ვშიშობ,მზერამ არ გამყიდოს,
მისთვის გიცქერი ალმაცერ,
არადა შენზე ფიქრებში
რამდენი ღამე ჩავმარცვლე.

თავზე დამამხე ზეცა, თან
ვარსკვლავთ მაფინე მანდილი.
გულს ძმარავს ცოდვის გემო და
ემაგ ტუჩების წადილი.

ნეტავ შენი მქმნა სწორფერი,
დღესაც გიქცევდი ღამედა,
არ დაიჯერო, თუ გეტყვი,
რომ არც მიღირხარ რამედა.

თავს მტრად გაჩვენებ ამაოდ,
ცეცხლი გამყიდის თოლების,
შენს მზერას შეჯახებული
და ტრფობით შენათრთოლები...

ხარ-ირემს ნაიალაღარს
ნეტავ რად შეგხვდი ბარადა,
ან რითი უნდა დამთავრდეს,
ამ უხმო ტრფობის ბალადა.