მუქოსკენ გადვიდნენ ნისლები,
ქალაქს ხარ წამასულ ქალა,
დაგიტოვს ეზო და სახლ-კარი,
ღმერთმ იცის იქ როდის ახვალ.

გშვენობენ მთები, ნისლები,
ქალაქი უფერულ არის,
სამზეოდ გამასულ ყვავილ ხარ,
ჩემ საბედისწერო ქალი.

ფიქრები არა გაღონებს,
ჩემ ტრფიალ რა არს ნეტავ,
როცა მიყურებ, მე ვერ და,
ჩემ გარდა ყველას ხედავ..

სად დაგიდიან ფიქრები,
ვერც იმას გიგებ ქალო,
დავდივარ დაღონებული,
შენ კი აღარას ამბობ..

მუქოსკენ გადვიდნენ ნისლები,
ქალაქს ხარ წამასულ ქალა,
დაგიტოვს ეზო და სახლ-კარი,
ღმერთმ იცის იქ როდის ახვალ.