ეს ლექსი შარშან დავწერე.  მამა მეთერთმეტე წელია მენატრება, ვგრძნობ, რომ სადღაც,  ჩემს ახლოს არის, მაგრამ რომ ვერ ვხედავ, ვერ ვეგუები დღემდე ამ ამბავს. ამიტომაც ძალიან იმოქმედა ჩემზე ირინკას, რ_ო_ის და თამარის ტკივილმა.


ღვთისგან ნაჩუქრად მიიღე, რაც მოგეცეს,
ყოველ წამს მადლობა უთხარი გამჩენს,
წვიმაც თუ ზეციდან ცეცხლად გადმოგექცეს,
დაგწვას და მწირივით უქონელი დარჩე,
ეგეც ღვთის წყალობად მიიღე, არ დაეცე
და მადლობა ალალად შესწირე გამჩენს.

ნუ შეიყვარებ ამ სოფელს წამიერს,
ცახცახა ფოთოლივით დროების მგზავრი ხარ,
ყოველ წამს ბეწვის ხიდზე მოქანავე
ათასჯერ გავლილ გზას ამაოდ გადიხარ.
შემწედ და მეგზურად ღმერთი გეყოლება,
თუკი არ ისურვებ ღმერთობას ხანდისხან.

ამ ცას,ამ მიწას ვერ გამოეკერები,
წუთისოფლის  მეფედ სხვა ვინ დარჩენილა,
გახსოვდეს მიწა ხარ და მიწად მიიქცევი,
სამყაროს მირაჟების მტვრიანი ნარჩენი ხარ.
- ასე დამიბარა მაშინ მამაჩემმა,
ამ სოფლის ბოლო წუთს ითვლიდა რომელიც,
- არ შეგაშინოსო კაცთა განაჩენმა,
მთავარი სამსჯავრო უფალთან მოგელის.
მისგან ნაჩუქრად მიიღე ყველაფერი,
მოგეცეს ცხოვრების ლხენად თუ სატანჯველად,
გახსოვდეს, გაუძლებს ვინც სოფლის სიავეს,
საუკუნო ცხონებისთვის გადარჩება...
ასე დამიბარა მაშინ მამაჩემმა,
სიკვდილის მოუსწრო როცა განაჩენმა.