დგას შენი თავი,
ჩაგდებული მგლების ხროვაში,
და მუხლი გეკეცება,
გული გიკვდება,
რომ ვერაფრით შველი.
ზოგჯერ ისეც ხდება,
მგლები, დასწრების მოლოდინით,
ერთანეთს უყურებენ თვალებში,
დიდხანს უვლიან გარს შენს თავს და
ფეხებით ფხოჭნიან მიწას.
მაშინ გაქვს დრო,
შეიჭრა წრეში,
დაცემულ შენს სხეულს ეცე
და გამოათრიო დახაზული ტალახებიდან,
თუნდაც წინასწარ იცოდე, რომ
ნერვებს კბილებით დაღეჭავ და
მკლავებში ჩაგაკვდება შენი საწყალი თავი.

ადამიანები მგლები არიან.
სწრაფად გაეცალე მათ,
ფრჩხილი არ გაგკრან სულზე,
თორემ სისხლდენას ვეღარ შეიშრობ
და ჭრილობები მარილივით გამლაშდებიან,
იმიტომ, რომ ბინძურია მათი ხელები.