ალმასის თვლებით მოჭედილი გეცვა ტანგა და
მზერა გამექცა უნებლიედ,თვალი მოვკარი,
შენს წელს,საღამოს სახლში მიხვალ ალბათ მანქანით
და გადაკალმულ წამწამებს და წარბებს მორკალულს
ამარიაჟებ,ანუ რომ ვთქვათ:-მაგარ ვიდზე ხარ,
თვალებში გიჩანს შორეული ზეცის ზმანება,
თავად უფალმა გამოგძერწა და შენც იჯერებ,
რომ უჩვეულო არსება ხარ და არ ანებებ
ტავს ვინსტონ ლაითს,ჯინ ტონიკს და მარტინ ბიანკოს,
სახლში კი,სახლში თვალებს მალავ მამის წინაშე,
როდის იცმევ და როდის იხდი,მოდი მიამბე,
ანდა მანახე ჩემს ლამაზ და მყუდრო ბინაში.

როგორ გხატავდა რომ იცოდე ტუნგა-ტანგები,
წელზე ალმასის თვლებს ჩასდევდა შავი ხაზი და
ისე როგორც შენ,ეს სამოსიც შექმნა განგებამ,
ამ ლექსს კითხულობ,გეღიმება და ინაზები..

                                        კვაზი უმახინჯესი///ორიათასოცდა...