ბორგავს სული და სხეული,
კვნესა გესმის გვერდიდან.
ყველფერი ქრება მიდის
და გეცლება ხელიდან. . .

ბორგავს სული, გული კიდევ
უჩვეულოდ ჩქარდება.
წევხარ უხმოდ,თუმცა გვერდით,
კვლავ სიცოცხლე მთავრდება.

შფოთავ ღამით, თითქოს ისევ
მეორდება ის კადრი.
სული ებრძვის სიკვდილს ისე,
როგორც ახლა ის ქალი.

დამჭკნარ სულში ისევ მეფობს,
ძალა შიშის დაძლევის.
ომობს,სხეულს არ თმობს თითქოს
არ წამს სულის შთაბერვის.

ახლოვდება საბედო . . .
და მეგზური სიცოცხლის
დრომ თავისი მოჭამა და
უკვე დროა იქ ყოფნის.

/ლია მელიქიშვილი/